49 dagen zonder

49 dagen zonder seks. 49 dagen zonder een lach van hem. 49 dagen zonder knuffels. 49 dagen zonder kusjes. Ja, 49 dagen zonder mijn vriend. In een tijd waar je ‘schijnbaar’ samen hoort te zijn, is hij er niet. Hij kreeg een kans, een kans die ik waarschijnlijk ook zou nemen als ik hem kreeg. Mijn vriend zit in Nepal voor een stage. Hij zit 49 dagen in een vreemd land, zonder mij, zonder zijn familie en zonder zijn vrienden.

Ik doe alsof mijn wereld vergaat, terwijl het voor hem waarschijnlijk nog indrukwekkender is. Na bijna 6 jaar, vergeet je al gauw hoe het was zonder je tweede helft en kan je het ook moeilijk voorstellen. Dus het is ook een mooie tijd om even een stap terug te stappen en te kijken wat ik met hem heb opgebouwd. Na 6 jaar ben ik redelijk wat vrienden verloren, of mensen waarvan ik dacht dat het vrienden waren. Maar ik heb ook veel fouten gemaakt, fouten die ik niet kan terug draaien of kan terug nemen. En als ik het zou kunnen, dan zouden die mensen er niet naar willen luisteren. Het geeft me mooi de tijd, om weer dingen zelf te doen en uit mezelf te doen, zonder dat ik iemands handje hoef vast te houden.

Ik wil weer gaan sporten, spinnen zit ik nu aan te denken. Genoeg sportscholen hier, maar stiekem wil ik niet alleen, maar misschien moet ik het toch gewoon doen. Ik wil dingen doen die ik wil doen. Naar feesten/concerten gaan die ik wil zien, zonder dat ik mijn vriend mee hoef te slepen, naar dingen die hij niet wil zien. Ik wil met mensen afspreken waar ik af mee wil spreken, omdat ik dat wil.

Aaah ja, eigenlijk zijn 49 dagen zelfs te kort om tot een beslissing te komen, maar ook weer te lang omdat ik mijn tweede helft zo erg mis.