Kort verhaal: Hete Hel

Voor een moment keek ze hem aan. Haar lippen waren door de warme zon droog en pijnlijk. Ze wist dat als ze ook maar 1 millimeter bewoog, er diepe barsten in zouden ontstaan. Ze wilde zo graag haar tong over haar lippen bewegen, ze enigszins vochtig maken, maar ook haar tong lag kurkdroog in de holte van haar mond.

Hij stapte dichterbij, waardoor ze wanhopig met haar ogen knipperde. Hij kon er niet zijn, het was inmiddels al 2 weken geleden dat zij hem had gezien. Was het wel 2 weken? Vroeg ze zich af. Dolend in deze woestijn leken uren wel dagen en dagen leken wel maanden. Was het daadwerkelijk 2 weken geleden dat zij hem voor het laatst zag.

“Iris..” Zei hij zachtjes, zijn stem vol blijdschap en hoop terwijl zijn armen wijd en uitnodigend waren.

Ze schudde haar hoofd vol met ongeloof. Nee, hij was er niet. Niet echt. Zei ze tegen zichzelf. Ze keek rond, geen auto of zelfs geen helikopter was er te zien, dus hoe kon hij hier zijn. Ze nam een paar stappen van hem vandaan. Haar hoofd speelde trucjes met haar en ze wist dat het lag aan het feit dat ze al zo lang geen water had gedronken.

“Ik hou van je.” Zei hij dit maal, zijn stem vol met wanhoop terwijl hij nog dichterbij probeerde te komen.

Ze schudde weer haar hoofd, terwijl ze weer een paar stappen achteruit liep. Ze wilde het zo graag terug zeggen, zelfs op het moment dat hij haar hier had achter gelaten. Ze hoopte dat hij zijn gedachten dan zou veranderen, hoopte dat ze dan vrij was van deze puinhoop. Ze voelde hoe haar zweet over haar lichaam gleed naar beneden toe en ergens wist ze dat ze het eigenlijk op moest vangen, maar ze had niks.

“Kom bij me, lieverd.” Zei hij, zijn armen nog wagenwijd om haar te ontvangen.

Ze wilde wegrennen, hoewel ze wist dat ze nergens naar toe kon in deze hopeloze vlakte vol met zand. Ze wilde zo graag huilen, maar ergens kon ze dat niet. Haar ogen bleven droog. Ze kon er niet meer tegen, niet meer tegen de zon, de warmte, de droogte, het feit dat ze verloren was in de hopeloze vlakten met zand. Ze schreeuwde, ze schreeuwde om het feit dat haar lippen barsten, om het feit dat hij er was, het feit dat ze niet meer kon. Ze begon met rennen, rennen in zijn richting waar hij stond te wachten met open armen.

Zij bereikte hem, een hevige pijn schoot door haar linker kuit en ze verloor haar evenwicht. Ze wachtte op zijn warme armen, maar ze kwamen niet. Opnieuw schoot er een hevige pijn door haar linker kuit en voordat ze het wist lag ze in het gloeiend hete zand happend naar adem. Zij keek op, maar de man was verdwenen en terwijl haar blik naar beneden gleed zag ze een cobra weg dansen over het mulle zand. Ze legde haar hoofd weer op het zand en besefte dat het voorbij was. Ze voelde haar benen bijna niet meer en ook het kloppen van haar hart was zwaarder dan ze zich kon voorstellen. Ze sloot haar ogen, bereid om de consequenties op zich te nemen en te sterven in deze hel.