It’s my world
Waarschijnlijk weten vele van mij, dat ik de afgelopen 2 jaar (geloof ik) ontzettend verslaafd ben geraakt aan series. Van Amerikaanse tot Britse en van raar naar complete horrorverhalen. Ik moet zeggen dat ik me nog nooit zo goed heb gevoeld, ook al is het wereldje waar ik me in bevind in Nederland behoorlijk klein. Des te meer struin ik het internet af naar nieuwe feitjes, mooie plaatjes en de meest random dingen. Ik fan girl over de meest random dingen. Personen, series, acteurs, etc, etc.
Maar dat wil niet zeggen dat ik geen flauw idee heb wat er in de wereld gebeurt, want geloof me. Ik heb zo mijn eigen bronnen, waar ik aan mijn nieuws kom. Het nieuws over de kou in Nederland en de elfstedentocht laat ik aan me voorbij gaan. Ik focus me meer op het nieuws wat door Amerikanen wordt verteld (Philip Defranco & Sourcefed). Meer dan eens ben ik er achter gekomen, dat ik stiekem toch heel wat oppik via hun (voornamelijk over de president kandidaten). Maar natuurlijk kijk ik ook een hoop onzin op Youtube, wat niet iedereen leuk hoeft te vinden.
En eigenlijk geef ik er niet zoveel om, omdat dat me maakt om wie ik ben. Ik vraag mensen niet om het te snappen, ook al is het in hun ogen een load of crap. Natuurlijk als ik de zoveelste girly serie voorbij hoor komen, denk ik ook wel eens “Kom op mensen, get a life!” maar dat is omdat zelfs tussen die girly series ook pareltjes tussen zitten. Over het algemeen houd ik me bezig met het mysterieuze, het vreemde, het enge en de meest romantische verhaallijnen (liefde, broers, etc). Ik vermaak mezelf grotendeels en weet me op de meest random momenten zelf op te vrolijken door aan iets grappigs te denken.
Maar zoals ik al zei, is het wereldje in Nederland best klein en de kans om met iemand te kunnen praten over dezelfde dingen neemt steeds af. Als ik dat al zo wie zo wil doen, zal ik naar Amerika of Engeland moeten vertrekken, wat me trouwens ook wel aanstaat. En iedereen maar roepen dat Amerikanen zo ongelofelijk nep zijn en dat terwijl de wereld (westerse) van tegenwoordig zo ongelofelijk nep is. Niemand is tegenwoordig nog eerlijk, maar dat is ook normaal. We zien door onze eigen leugens de waarheid niet meer en nemen het dus maar voor lief. Helden bestaan niet meer, dames in nood al helemaal niet meer. De westerse wereld is een groot schurken paradijs geworden, want iedereen doet wat hij/zij zelf wil.
Probeer jezelf maar eens op te tillen en door te lopen, terwijl je overal waar je kijkt dezelfde slechteriken ziet. Het moet allemaal beter en sneller voor onszelf, geld verdienen om later nog fijn te kunnen leven. Ik heb jarenlang gespaard, het werk tegenwoordig valt tegen en ik geef eindelijk geld uit aan dingen waar ik het aan uit wil geven. Dat zijn voornamelijk fan shirts en tekeningen van mijn verzonnen personages (want ik kan zelf niet tekenen). En ik voel me daar goed bij.
En dit hele verhaal slaat nergens op, maar ik heb het er maar toch uit gegooid. Mijn hart en hoofd loopt vol van meningen en verhalen, die nog nooit iemand gehoord heeft.
