Paris, Paris.

Ik ben nooit fan geweest van grote steden. De drukte, de mensen en de gebouwen die je gezien MOET hebben. Maar een kans om Parijs te zien sla je niet zomaar af, althans als je het geld er voor hebt natuurlijk. Dus sta je vroeg op, om vervolgens 6 uur in een bus te zitten en dan aan te komen in een wereldstad. Vanuit de verte zie je Eiffeltoren, die vanaf die afstand er maar klein uitziet, terwijl je rijdt door pauperbuurten. De eerste stop in Parijs was een beurs, vol met planten, dieren en wat al nog. In ieder geval druk, druk, druk. Meteen ook kennis gemaakt met de Fransen, waar ik eigenlijk al van wist dat het een asociaal volkje is. We werden pardoes opzij geduwd door een meneer, omdat hij vond dat zijn vrouw meer recht had om te kijken naar een stierenkeuring. Daarna weer terug naar de bus om te reizen naar het Hotel waar we een nacht zouden verblijven. Na een hectisch geregel met de kamers, bleken Britt en ik met zijn tweeën een kamer te hebben (dus lekker rustig).

We friste onszelf op en gingen met ongeveer 50 man een tripje met de metro maken, om vervolgens bij Odéon (omgeving Notre dame & Louvre) uit te stappen. We besloten met z’en 6-en in Restaurant Le buci te eten. En na een heerlijke sirlion steak en een vol glas rosé besloten we de rest te vergezellen in een bar. En na een vol glas Mojito (natuurlijk ook de wijn) was ik goed aangeschoten en gingen we weer met z’en allen weer terug naar het hotel met de metro. Eenmaal daar besloten Britt en ik nog even na te kletsen.

De volgende morgen vroeg weer opstaan om ons ontbijt tot ons te nemen en daarna weer de koffer in te pakken. We werden de bus weer ingeloodst en werden bij de Eiffeltoren los gelaten. We besloten met z’en 10-en een GPS tocht te volgen die we uiteindelijk niet hebben gedaan. Maar omdat we allemaal in verschillende tempo’s liepen, splitsen we ons allemaal op en liepen we met z’en 4-en door Parijs. Plaatsen als de Eiffeltoren, het Louvre, de Notre Dame en de Sacre Coeure werden aangedaan (het eerste deel bij voet en het tweede deel bij metro). Omdat er geen tijd was om de Eiffeltoren te beklimmen en het Louvre te bezichtigen, bleef het bij foto’s maken op de grond.

Na de trip door parijs werden we de bus weer in geloodst en begonnen we aan de terugreis. Slechte films als: The Hangover 2, Madagascar, Fast Five, Angels &Demons(half) en Finding Nemo werden er gedraaid, waardoor ik veel las, muziek luisterde en kletsen met mijn mede-klasgenootjes.

Na mijn avontuur in London, was ik het Metro systeem wel gewend en kon ik mijn mede klasgenootjes door het metro systeem heen loodsen.

I’m chained

Ik loop al jaren rond met ketenen rond mijn armen en benen. Wie ze daar geplaatst heeft, lijkt steeds duidelijker te worden. Ik ben zelf een slachtoffer van mijn angsten. Ik gaf anderen vaak te schuld, waardoor ik me vervreemd voel van de mensen om me heen. Ik houd mezelf tegen, steeds weer. Steeds denkend dat ik het niet kan of het niet waard ben om mooi dingen te beleven of the hebben. Te voorzichtig omdat ik bang ben om op iemands tenen te trappen. Ik stop mezelf steeds verder weg, steeds een stukje ongelukkiger omdat ik bang ben mensen te kwetsen.

“Ik zou het niet doen.” “Weet je het zeker?” “Ik vind het niet fijn als je dat doet.” Zinnetjes waardoor ik denk “Nee, inderdaad. Laat ik het niet doen.” Ik kruip weg in een wereld die niet bestaat. Dromend dat het ooit gebeurt dat alles op zijn plaats valt maar dat doet het niet. De fantasie die ik had van mijn leven loopt steeds verder weg, omdat ik te bang ben om het daadwerkelijk te doen. Ik laat het niet merken dat ik ongelukkig ben, doe soms dingen omdat een andere persoon het leuker vind, omdat het soms zo hoort. Ik vraag me soms af of het nut heeft wat ik aan het doen heeft. Wanneer ik eindelijk trots ben op wat ik heb bereikt, lijkt het alsof het niks uitmaakt bij anderen.

Laat mij een keer een klopje op de schouder voelen of een gemeende interesse, maar nee. Ik wil te graag gezien worden, te graag horen van anderen dat ik goed bezig ben. Kan ik niet 1 keer die ketenen van me afgooien en doen wat ik een keer wil doen. Ik voel me als een naïef kind en dat  iedereen me waarschuwt voor elke stap die ik zet. Ik word er moe van, eerlijk waar. Ik kan het niet meer, ik kan het echt niet meer.

Meeting a Youtuber

Ik ging naar Amsterdam  om Philip Defranco te ontmoeten met zo ongeveer 350 andere mensen. Eenmaal in Amsterdam ben ik naar spoor 2 gelopen voor een kleine meetup met andere fans waarmee ik met hun naar het Vondelpark zou lopen. Tijdens het lopen keek ik even naar mijn camera en zag ik dat ik mijn geheugenkaartje vergeten was. Dom, dom, dom!

Eenmaal in het Vondelpark raakte ik aan de praat met een jongen genaamd Rein uit Dordrecht en een meisje genaamd Ellen. We werden steeds zenuwachtiger en toen in eens trok de gehele mensenmassa naar 1 kant. Daar was hij dus. We werden weer terug onder de brug gestuurd en Philip werd helemaal omsingeld door zijn fans. Ellen en ik zijn ook in de mensenmassa gaan staan. En na lang wachten stonden we vlak bij hem. Ellen kreeg zijn aandacht en wees naar mij, waarna ik me tussen de mensen doorwurmde om bij hem te komen.

Ik haalde het blaadje met onze twitter-gesprek uit mijn jas en vroeg of hij het nog herinnerde. Hij zei ja en vroeg waar mijn vriend was. Ik zei dat hij een toneelstuk moest spelen dus hij er niet bij kon zijn. Daarna riep hij nog tegen iedereen dat ik het meisje was waaraan hij had beloofd om een kus op mijn wang te geven dus een belofte was een belofte. Hij drukte heel lief een dikke warme plakkerd op mijn wang. Hij zei nog: “I love you.” en ik zei heel braaf: “I love your show.” waarna ik nog een dikke knuffel kreeg. Ellen en ik lieten allebei ons T-shirt nog signeren.

Daarna stonden we zo dichtbij bij Matty (Phil’s nerdie vriend) en besloten ook een foto te maken met hem. Ellen moest weer zo nodig zeggen dat ik een kus had gekregen van Phil waarop Matty zei: “Do you want one from me as well?” Ik haalde mijn schouders op en zei glimlachend: “Yes.” En drie keer raden wie dat ook gefilmd heeft, de grote cameraman. Dus Matty gaf me ook een kus op mijn wang en toen zei de cameraman: “You should give one back.” Dus ik zeg weer: “Okay.” en drukte een dikke plakkerd op Matty’s wang. De cameraman zei tegen Ellen: “Now you.” waarop Ellen ook zoiets had van: “Okay.” Dus ik maakte daar ook een foto van en toen heeft Ellen nog mijn e-mailadres opgeschreven en is toen met haar vader naar huis gegaan.

Ik besloot nog niet te gaan en heb staan kijken toen heel veel mensen een spelletje: “Ninja” hebben gespeeld en heb ik op Rein gewacht, totdat hij eindelijk bij Phil was. Toen was heel de mensenmeute klaar en riepen ze nog, wie nog een foto wil van Phil moet in de rij staan. Ik dacht van: “What the hell, laat ik het gewoon doen.” Toen ik aan de beurt was gaf ik een meisje mijn mobiel en vroeg ik aan Phil of ik nog een foto mocht. “Yeah, sure. How are you by the way?” “Good, just a bit nervous.” “Don’t be.” Dus het meisje maakt een foto, maar die was helemaal wazig, dus stond ik nog langer tegen Phil aan en de tweede foto was goed waarna ik nog een knuffel kreeg.

Daarna ben ik met Rein naar het station gelopen en hebben de hele weg lopen kletsen over Phil, mijn leven en zijn leven. Super gezellig en eenmaal op het station hebben we nog even staan kletsen. Ik heb mijn nummer toen gegeven en in de trein hebben we nog zitten sms’en. Ik kreeg even een paniek aanval toen de foto niet op mijn mobiel stond maar toen ik eenmaal thuis was en op de computer heb gekeken, stond hij er wel op. God wat was ik blij.

Colours of the water

Ik zit voor me uit te staren.
Miljoenen gedachtes en ideeën schieten door mijn hoofd.

Even heb ik een idee vast, probeer er iets mee te doen,
maar het schiet alweer door mijn vingers.

Ik staar weer voor me uit.
Ik heb zin om muziek te luisteren, maar wat voor muziek?

Het duurt een uur voordat ik daar achter ben.
Rock muziek gemixt met dub-step klinkt uiteindelijk in mijn oren.

When I’m falling down
Will you pick me up again?
When I’m too far gone
Dead in the eyes of my friends

Will you take me out of here?
When I’m staring down the barrel
When I’m blinded by the lights
When I can not see your face
Take me out of here.

Het klinkt zo negatief, zo destructief, maar is het dat ook?
Ik zit weer voor me uit te staren en ik bedenk dat ik iets wil kijken.

Ik kom alleen maar op afleveringen met zielige stukjes waar ik van moet huilen.
Heb ik soms zin om te huilen? Stiekem wel, maar ik weet niet waarom.

Ik besluit om het niet te doen omdat huilen soms kan opluchten en soms ook niet.
Ik zit weer voor me uit te staren en creatieve ideeën vliegen door mijn hoofd.

Hoe en waar moet ik beginnen?
Een vraag die ik elke dag stel maar nooit een antwoord op krijg.

Een wonderlijke droom

Vannacht droomde ik: Ik ging met school mee naar een buitenlandse stage in India. Eenmaal daar leerde ik een jongetje kennen, die me daarna de hele tijd achtervolgde. Op een gegeven moment zag ik een foto op een bord hangen en vroeg wie het was. Toen kwam ik erachter dat hij al paar maanden dood was gegaan door een tijger-aanval. Ik vroeg of iemand anders iets raar had opgemerkt de laatste tijd zoals zijn geest, maar dat was niet zo. Uiteindelijk ging ik weer terug naar huis, maar het jongetje volgde me waar ik ook naar toe ging. Eenmaal in Nederland kwam ik een paragnost tegen en raadde me aan om terug te gaan naar India, naar een wijze man. Eenmaal daar aangekomen bleef de jongen voor de poort staan en gaf aan dat hij niet verder kon. Ik praatte met de man en nam hem mee naar de jongen. Hij vertelde mij dat de jongen niet wilde weggaan, want de jongen was bang als hij dat deed, dat ik zou sterven.

De oude man pakte mij hand beet en zei dat de ziel die in mijn hoofd en hart zat, veels te groot waren voor die aardse lichaam en dat dit nooit had mogen gebeuren. Hij zei dat hij die ziel kon bevrijden, maar dat de kans groot was dat de ziel die oorspronkelijk mijn lichaam behuisde die schok niet aan zou kunnen en zou sterven. Ik dacht even na en zei dat het zo moest gebeuren. Het ritueel was lang, en toen uiteindelijk de grote ziel mijn lichaam verliet, vond ik grote kracht om te vechten voor mijn lichaam. Ik moest uitrusten een paar dagen en na verloop van tijd, merkte ik dat ik beter in mijn vel zat dan ooit te voren. Ik reisde weer terug, sprak met mensen uit mijn verleden en kon het allemaal achter me laten. Ik werd echt verliefd op mijn huidige vriend en leerde mijn soul-mate kennen.

Betekenis van een geest in een droom: Een andere betekenis van een geest in je droom kan zijn dat de geest staat voor iets dat niet langer bereikbaar is. Het zou voelen alsof je je niet verbonden voelt met het leven of de maatschappij.