49 dagen zonder
49 dagen zonder seks. 49 dagen zonder een lach van hem. 49 dagen zonder knuffels. 49 dagen zonder kusjes. Ja, 49 dagen zonder mijn vriend. In een tijd waar je ‘schijnbaar’ samen hoort te zijn, is hij er niet. Hij kreeg een kans, een kans die ik waarschijnlijk ook zou nemen als ik hem kreeg. Mijn vriend zit in Nepal voor een stage. Hij zit 49 dagen in een vreemd land, zonder mij, zonder zijn familie en zonder zijn vrienden.
Ik doe alsof mijn wereld vergaat, terwijl het voor hem waarschijnlijk nog indrukwekkender is. Na bijna 6 jaar, vergeet je al gauw hoe het was zonder je tweede helft en kan je het ook moeilijk voorstellen. Dus het is ook een mooie tijd om even een stap terug te stappen en te kijken wat ik met hem heb opgebouwd. Na 6 jaar ben ik redelijk wat vrienden verloren, of mensen waarvan ik dacht dat het vrienden waren. Maar ik heb ook veel fouten gemaakt, fouten die ik niet kan terug draaien of kan terug nemen. En als ik het zou kunnen, dan zouden die mensen er niet naar willen luisteren. Het geeft me mooi de tijd, om weer dingen zelf te doen en uit mezelf te doen, zonder dat ik iemands handje hoef vast te houden.
Ik wil weer gaan sporten, spinnen zit ik nu aan te denken. Genoeg sportscholen hier, maar stiekem wil ik niet alleen, maar misschien moet ik het toch gewoon doen. Ik wil dingen doen die ik wil doen. Naar feesten/concerten gaan die ik wil zien, zonder dat ik mijn vriend mee hoef te slepen, naar dingen die hij niet wil zien. Ik wil met mensen afspreken waar ik af mee wil spreken, omdat ik dat wil.
Aaah ja, eigenlijk zijn 49 dagen zelfs te kort om tot een beslissing te komen, maar ook weer te lang omdat ik mijn tweede helft zo erg mis.
Bluest of sky’s
“We’re so lucky we’re still alive to see this beautiful world. Look at the sky: It’s not dark and black without character. The black is in fact deep blue. And over there…lighter blue. And blue and through the blueness and the blackness. The wind! Swirling through the air…And then shining, burning, bursting through! The stars! Can you see how they roll their light? Everywhere we look the complex magic of nature blazes before our eyes.”
Soms wil ik gewoon blijven staan als het nacht is, mijn blik op die eindeloze duistere hemel werpen en langzaam voelen dat we draaien. Maar mijn lijf schreeuwt al na een paar minuten dat het genoeg is, het stijve gevoel in mijn nek verbijt ik en blijf nog enkele minuten turen. Hoe kan een planeet zo klein als het onze, zoveel leven bevatten en het toch dragen. Wat is een leven in dat opzicht toch kort. Als je alles kon doen, wat je wilde dan zou het een chaos worden, maar we willen/moeten alles veel te snel.
Kinderen hebben geen kans meer om kinderen te zijn, want alles is beter en anders. Hoe we vroeger met onze ouders naar de sterren keken, blijkt nu maar stom te zijn. Kinderen hebben maar een korte tijd om kind te zijn, maar hoezeer we ook proberen om ze meer tijd te geven werkt het averechts. Sinds wanneer zijn we gestopt met het naar de hemel kijken, naar de wonderlijke hemel vol met zijn geheimen en mysteriën?
Ik wil soms stoppen als het helder is, stoppen in een weiland met elektrische verlichting kilometers ver weg en gewoon liggen op een deken in een grasland. Kijken naar de zonnen, planeten en sterrenstelsels die langzaam aan de horizon verschijnen en verdwijnen. Mijmeren over dingen die onmogelijk lijken en dromen over een toekomst die beter is. Sinds wanneer zijn we gestopt te kijken en sinds wanneer hebben we geen tijd meer om stil te staan?
What do you think?
“En wat vind je ervan?” Vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze hem dwingend aan keek.
“Tja, ik weet het niet. Het is nogal anders.” Zei hij onzeker terwijl hij aan zijn hoofd krabde.
“Ja, ik weet het. Niet echt een onderwerp voor jou, maar toch. Wat vind je ervan?” Vroeg ze nogmaals, dit keer opdringerig.
“Ik weet het echt niet. Het is allemaal zo vreemd. Net alsof ik er geen touw aan vast kan knopen.” Zei hij beschamend terwijl hij haar niet aankeek.
“Dus het is slecht?” Vroeg ze teleurgesteld.
“Nee, dat zei ik niet.” Zei hij vlug.
“Dan wat zeg je dan?” Vroeg ze, ditmaal een beetje boos.
“Ik ben gewoon niet de persoon om je verhaal te lezen.” Zei hij en duwde de papieren stapel van zich af.
“Natuurlijk wel, jij leest bijna 1 boek in de week.” Zei ze verbouwereerd en duwde de stapel weer naar hem toe.
“Ja, literatuur. Dit is compleet iets anders.” Zei hij haast verontschuldigend.
“Sinds wanneer is een simpel fantasie verhaaltje niet meer voldoende?” Vroeg ze verontwaardigd.
“Schat, je weet toch dat, behalve Harry Potter en Lord of the Rings, dat fantasie boeken niet mijn ding zijn.” Zei hij rustig.
“Ik vraag ook niet naar het verhaal, maar naar de manier van schrijven. Is die goed? Heb ik alles wel mooi uitgelegd of omschreven? Mij maakt het niet uit als je het verhaal niks vind. Als het maar goed geschreven is.” Zei ze om hem nogmaals uit te leggen waarover het ging.
Hij keek haar aan om er zeker van te zijn dat het nergens anders over ging. Hij zag dat ze het meende en zuchtte diep.
“Die manier waarop je schrijft is betoverend, hoewel ik het verhaal niet veel aan vond, werd ik er op een bepaalde manier ingezogen.” Zei hij met een glimlach. “Ik kon niet ophouden met lezen.
Het duurde even voordat ze iets liet merken maar al gauw kwam er een brede glimlach op haar gezicht, waardoor haar ogen zelfs van gingen sprankelen. “Dank je, schat. Dat was alles wat ik wou weten. Nu kan het naar de redacteur.” Zei ze en gaf haar vriend een dikke zoen op zijn lippen.
To think about things
Een paar jaar geleden werd er gezegd dat ik egoïstisch ben en ik ben dat gaan geloven. Ik durf nog niet met volle 100% te zeggen dat ik dat niet ben, omdat ik denk dat iedereen wel eens egoïstisch is. Ik vertelde dat mijn begeleider en zij twijfelde heel erg of ik dat ben. Natuurlijk zijn de manieren waarop mensen naar je kijken nooit hetzelfde, maar het zette me wel aan het denken.
Weegt de mening van één iemand werkelijk zo zwaar in hoe ik mezelf zie? Schijnbaar doet het dat. Ze vroeg me het verschil uit te leggen tussen het voor jezelf op komen en daadwerkelijk egoïstisch zijn, waar ik natuurlijk niet echt uit kwam. Ze zei iets waar er bij mij een belletje gaan rinkelen, waardoor ik iets had van: “Wacht een even, dit klopt niet helemaal.” En daarbij legde ze me uit wat egoïsme daadwerkelijk is.
Egoïsme : Opvatting of levenshouding waarbij de handelwijze van een persoon enkel gericht is op het eigen belang/welzijn.
Ik surfte wat rond en vond een quiz, waar de uitkomst me van verbaasde.Ik ben een:
Sociale egoïst: Iemand die aardig is voor anderen en zijn eigenbelang nastreeft zonder dat dat ten koste gaat van van anderen. Morele ideologie: Ik leef voor mijn eigen geluk, maar ik heb ook respect voor de belangen van anderen.
Natuurlijk is een eigenschap moeilijk te meten met een quiz en natuurlijk begrijp ik dat sommige mensen het heel anders zien, omdat ze zelf anders in elkaar zitten. Waarschijnlijk zijn woorden die in het heetst van de strijd worden gesproken, een wijze van onmacht.
Ik vind mezelf niet beter als andere en veel te vaak stel ik het geluk van een ander boven het geluk van mezelf. Maar aan de cursus heb ik ontzettend veel. Er word met elkaar gepraat en meningen uitgewisseld, waardoor je een andere kijk op dingen hebt. Ik probeer mijn positieve eigenschappen te vinden en me daarop te focussen in plaats van al het negatieve geneuzel waar ik de laatste jaren tegen aan loop.
What didn’t I learn?
Mijn persoonlijkheid krijgt weer de zoveelste optater. Ik hoopte dat ik voor de mensen die me niet zo goed kennen, een positief beeld hebben gekregen van me, maar blijkbaar blijkt dat niet zo te zijn. Ik weet niet meer hoe ik over kom of hoe ik over moet komen, ik weet het gewoon echt niet meer.
En ik snap echt niet, waarom mijn vriend het al 5 jaar met me uithoud, zonder moe te worden van mijn slechte kanten. Wat ziet hij wat andere schijnbaar niet zien? Ben ik zo anders als ik bij hem ben? Ben ik zoveel beter, liever en aardiger als hij bij me is? Ik ben toch gewoon ik? De ik die vecht met onzekerheden en die probeert zich door de vele regels van sociaal contact door te worstelen. Ergens heb ik een les gemist, ergens heb ik een deel emoties niet meegekregen.
Ik snap het niet, ik snap het echt niet, dat mensen mij niet willen helpen of mijn problemen niet willen zien. Ik probeer mijn best te doen, echt waar. Ik probeer over elke actie, reactie en gesprekken na te denken om niet steeds dezelfde fout te maken, maar ergens loop ik vast en begin ik weer van voor af aan. Waar zit de gulden snede, het midden?
