The list of my heart

Ik ben verslaafd, verslaafd aan series wel te verstaan. Om even duidelijk te maken hoe verslaafd ik ben en waaraan ik verslaafd ben, zal ik even een lijstje maken. Dit is trouwens niet in een bepaalde volgorde of wat dan ook. Dus hier gaat die!

• Doctor Who
• Torchwood
• Sherlock
• Supernatural
• Eureka
• Warehouse 13
• Bones
• Castle
• Once upon a time
• Misfits
• Fringe
• Primeval
• Terra Nova
• The River
• The Big Bang Theory
• How I met your Mother
• Criminal Minds
• Sanctuary
• Grey’s Anatomy (Kijk ik op TV)

Dan is er nog een lijstje van series die te vroeg gestopt zijn en dus niet zo hoog in mijn prioriteiten lijstje staan.

• Moonlight
• Surface
• Jericho
• Saving Grace

Dan heb je nog een lijstje van series die ik nog niet helemaal heb afgekeken (gewoon, omdat er een andere serie tevoorschijn kwam)

• Early Edition
• The Ghost Whisperer
• Grimm
• Secret Diary of a Call Girl

En het lijstje van de mini-series (meestal maar 2 lange afleveringen) en verrassend genoeg gaan ze allemaal over het land Oz.

• Tin Man
• The Witches of Oz
• Alice

En dan als laatste is er een lijstje van de series die ik nog moet kijken, maar geen tijd heb.

• New Girl
• Stargate SG1
• Star Trek
• The Sarah Jane Adventures

En dit was het verrassend genoeg wel

My Colorscope

Ik kwam weer eens iets tegen en dat moest ik meteen proberen.

I’m scared

Ik was altijd een meisje dat droomde over vrienden, die me aan het lachen konden maken, of me juist troosten als ik het nodig had. Ik heb eigenlijk nooit nagedacht wat ik mensen kon bieden. Nu ik ouder wordt, besef ik dat ik mensen niet echt te bieden heb. Mijn concentratie-vermogen voor mensen is beperkt en eigenlijk luister ik maar half. Zelfs als ik zeg dat ik mensen zal helpen als ze het nodig hebben, is dat eigenlijk een leugen. Waaruit dat blijkt? Mijn verleden eigenlijk wel.

Niemand bleef eigenlijk hangen. Op de basisschool was ik een buitenbeentje, op het VMBO was ik een buitenbeentje, op het ROC was ik een buitenbeentje en op de Eindhovense school voelde ik me thuis tussen die mensen. Maar dat ging kapot omdat ik bleef zitten en uiteindelijk van school af moest.  Eigenlijk is het geen excuus, want uiteindelijk doe ik het allemaal zelf. Er was een tijd dat ik het moeilijk had en was ik blij dat ik naar school kon, naar mensen waar ik me thuis voelde.

Mensen verdwijnen zo snel om me heen, omdat ik ze dat toe laat weg te lopen of dat ik ze heb pijn gedaan. Ik weet dat ik blij moet zijn dat ik leef, en me niet zo’n zorgen moet maken dat ik eenzaam en alleen achter blijf, maar dat is makkelijker gezegd, als je niet steeds het idee hebt dat je alleen bent. Ik kan het niet uit leggen of dit gevoel delen met iemand. Het lijkt alsof de wereld me steeds verder van zich wegduwt en ik duw de wereld ook zo hard mogelijk weg. Ik heb zoveel afwijzingen gehad, dat het me met elk klein ding bij nieuw mensen, mijn paranoia aanwakkert en me uiteindelijk vertelt, dat ik niet goed genoeg ben voor hen en dat ze uiteindelijk toch weer weg gaan.

I’m not, what you think I am.

If you touch one of my friends who I care very much and I’m right there, I will freaking kill you! Yes, I guess lots of people think of me being a terrible friend, but really I am not. When I like/love you, I am the most loyal friend you can ask for. I will cry with you, I will laugh with you, I will hurt the people that hurt you, but I guess that’s just not good enough for most people. Most people think I’m selfish, and I guess, I am in a way.

But if you want to share a secret with me, I will keep it as long as I see fit. If you back stab or hurt me in a way, I’ll do whatever see fit with you secret.

I hope someone will come along and just accept me as the way I am, a girl with a manual and a big heart of gold. And you have to win me over, I won’t give in so easily, because my trust is already many times broken.

I’m not heartless, I’m just broken and putting back the pieces, piece by piece and all alone.

Eigen woorden betekenen meer.

Ik bekijk je in de spiegel en ben verrast hoe zeer je verandert bent. Je bruin-blonde haren zijn verandert in paars-roze en je ogen die eerst vol waren van levenslust, kijken moe en zwijgzaam voor zich uit. Je hebt in die 4 jaar zoveel over je heen gekregen, dat je niet meer weet wat je met mensen aanmoet. Je laat eigenlijk niemand meer binnen, omdat je zo bang bent dat iemand je weer pijn doet. Zelf je vriend weet soms niet wat hij met je aanmoet, omdat jij hem onbewust de schuld geeft voor alles wat er gebeurd is, terwijl dat niet zo is. Je lust voor je opleiding is weggevaagd door leraren en stage-bedrijven die je niet kunnen inspireren. Als het aan jou lag zou je elke dag voor de tv hangen om Animal Planet te kijken.

Je lieve hondje is ook al een paar jaar uit je leven en het liefste zou je een nieuw beestje willen hebben die je elke dag dood kon knuffelen, maar van je ouders mag je niet. Na die 4 jaar heb je nog steeds geen tatoeages, terwijl je dat wel wil. Maar in die 4 jaar heb je geleerd dat je niet teveel naar je vader moet luisteren en hem tegen moet spreken, het werkt. Het lijkt alsof je langzaam aan je plekje in de wereld vindt en dat nog niet van plan bent om het met mensen te delen. Want tja, jij komt nu eerst in plaats van anderen.

Ga zo door, lieve mij. Je komt er uiteindelijk wel.

Woorden die niemand zegt, waar ik ook niet om vraag maar toch ooit wil horen. De enige oplossing is dan, ze zelf zeggen.