Ik bevind me in de diepste circels van het internet. Een wereld apart dan de meeste mensen. Iedereen heeft Facebook of Twitter, maar weinige hebben een Tumblr en daar ben ik blij om. Tumblr is een wereld waar het om gaat om plaatjes te plaatsen, mensen te volgen en alles wat je interesseert te delen met anderen. Ik zit er bijna al 2 jaar op (in Maart echt 2 jaar) en het echt een “way of life” geworden. Zo komen de meest random dingen voorbij, andere hilarisch en andere te flauw voor woorden. Maar dankzij Tumblr ben ik eindelijk toch ergens fan van geworden, want geloof me, mij ergens fan van krijgen is bijna onmogelijk. Mijn nieuwste obsessie is: Sherlock!

Ja, jullie dachten zeker de film versie met de vermakelijke Robert Downey Jr? Hahaha, nee, echt niet. Het welbekende Sherlock Holmes verhaal, vertaald in het hedendaagse tijdperk met de acteurs Benedict Cumberbatch als Sherlock Holmes en Martin Freeman als John Watson. Ik was sceptisch toen ik ermee begon, aangezien elke seizoen maar 3 afleveringen heeft van elk 90 minuten. En geloof me, die 90 minuten zijn het meer dan waard. Beide acteurs zetten een ijzersterke performance neer, die ook nog eens geloofwaardig overkomt.

Zo leren we John Watson kennen als een getraumatiseerde leger doctor met nachtmerries en een psychische stoornis waardoor 1 van zijn benen niet werkt. Naarmate de serie vordert (vooral na aflevering 1) leer je dat John een hoog moraalgevoel heeft en erg loyaal is naar zijn vrienden toe. Dit botst natuurlijk een beetje met Sherlock Holmes, die natuurlijk briljant is in het denken maar totaal geen fluit weet van hoe het hart daadwerkelijk werkt. De overige rollen worden ook briljant gespeelt, zo wordt Irene Adler vertaald door de mooie Lara Pulver en Jim Moriarty door Andrew Scott.

De serie bevat al 2 seizoenen, ieder met 3 afleveringen. De laatste aflevering genaamd “The Reichenbach Fall” is op 15 Januari op de BBC geweest en wordt nog uitvoerig door fans besproken. Ik en meerdere fans van deze serie kunnen niet wachten op Seizoen 3, die hoogst waarschijnlijk aan het einde van het jaar zal verschijnen, helaas zelfs pas in 2013. Hoe dan ook, de serie zal ik zeker meerdere malen nog een keer kijken, omdat het een erg sterke en mooie serie is. Of het aan te raden is? Ja! De serie is zeker aan te raden, hoewel het niet voor iedereen zal zijn.

Favoriete personage: Sherlock Holmes & John Watson
Minst Favoriete personage: Jim Moriarty
Favoriete sub-personage: Mrs Hudson & Lestrade
Meest Hilarische scene: Buckingham Palace
Favoriete aflevering: A Scandal in Belgravia
Minst Favoriete aflevering: The Blind Banker

“I won’t.” He whispered in her hair, pressing her body closer to him. They had been on a journey through the outskirts of an Afghanistan town. It had been save for almost twenty  years and they saw an opportunity to visit Afghanistan, so they did. They booked a drive through the country, to visit the most important towns in the war. After a few days they stopped in small town to talk to the people. They were very friendly and hospitable, they even showed them around the little town.

Out of nowhere a gunshot was heard and she slumped to the floor. He ducked as quickly as he could, crawling all the way to her. The people of the town vanished before he could blink. And there they were, on the middle of the road. She was bleeding, the bullet gone completely through her midsection. He didn’t know what to do, except for pressing onto the wound, both of them. She was sitting in this lap, her head rested against his chest and tears were flowing over her cheeks.

As he felt her warm blood streaming from beneath his hands, he couldn’t stop the shiver that run down his spine. They were miles from the nearest hospital and he wasn’t sure that the shooter had left. He knew it was hopeless.

“We should have gone to France or Italy.” She whispered softly, her voice full with guild and desperation.

“We should have, yes.” He whispered back, his voice thick with sorrow and sadness.

Although they had been everywhere, including France and Italy, he knew that she was only saying this, because she was laying there bleeding out. They were both adventurous people, so they both weren’t to blame. If they’d gone to France or Italy, they both probably been bored to death. He cursed silently in his head, that had been better then her dying her in the middle of Afghanistan.

He pulled her even closer, which was almost impossible and pressed sweet and soft kisses in her hair. A silent tear fell from his left eyes and fell onto her hair.

“Don’t.” She whispered, her voice full of sorrow and regret.

“What?” He whispered surprised.

“Don’t cry. Don’t cry over me.” She whispered, her voice on the edge of breaking.

He swallowed hard, still not able to accept the fact that she still did think that she wasn’t worth it. That she wasn’t worth  to be loved or even cared for. He met her only 4 years ago, on a bridge. They both wanted to bungee-jump, but were both to afraid to jump off. They met on the railing of a bridge and both stared into each others eyes. Before they knew they linked their hands together and both jumped of off the railing. After that moment they had been inseparable. He had shouted at her when she deliberately tried to end her life with some stupid stunts.

She stopped after that, always asked him first before she did anything that could be dangerous. It made the relationship a bit tense but she excepted the fact that he loved her. And now, he heard that she still didn’t believe how much he loved her.

“Don’t be stupid.” He said through gritted teeth.

“I’m not.” She said softly.

“Yes, you are.” He said, ignoring the fact that she was bleeding out. “You still don’t believe that I love you more then life. That you are important to me. You still believe that you don’t to deserve to life. That’s stupid.”

She remained silent, burying her face against his shoulder and after a minute she started to speak again. “You don’t know me.” She started softly. He wanted to interrupt her but she silenced him with a press of her index finger. “I’m not who you think I am. I’ve killed many people and a lot of people want me dead, so I guess they’ve succeeded.”

“You’re not dead yet.” He pointed out softly.

“I will be soon.” She softly said.

They remained silent for a while before he said: “So what, you killed a few people. I did too in another lifetime. I bet there are people who want kill me too.”

She lifted her head for the first time to meet his gaze. He looked at her with an honest expression and for the first time he saw her for who she was. He remembered a picture in one of his textbooks in college of a little girl pressing a button with guns pointing at her. The button was rigged to numerous bombs in a city in Tunisia, when it was pressed thousand of people died.

“You weren’t to blame, you were only a little girl forced into pressing a single button.” He said softly kissing the her forehead.

Her eyes grew wild when he recalled that horrendous memory of her past. She realized that he now knew who she was and he still didn’t let go. She blinked at him confused and he only smiled at her. A shiver ran down her spine.

“I’m cold, sweety.” She whispered softly.

He nodded, because he already knew she was slipping away. It was still in the middle of the afternoon with the burning sun above them. He noticed he was sweating, but didn’t wipe it off, because he didn’t wanted to release her wounds. It was still 40 degree Celcius. He let his head rest onto hers and closed his eyes. He knew it wouldn’t take long any more, before she closed her eyes for an eternal sleep. He sighed softly and started to rock her softly.

After a while he heard the shuffling of shoes in front of him and opened his eyes. He was instantly blinded by the sun and lifted his arm automatic to shield his eyes from the sun. A person stood right in front of him, aiming a gun right at his head.

“What a tragic love story, we got here.” The man said with a thick Arabic accent.

He grunted only and pressed his hand again on the wound of his beloved.

“She’s been dead for almost 15 minutes. Stop trying, mister Hammock.” The man with the accent said. “Now for you, you can still flee and hide.”

He snapped his head up to meet the mans gaze and gritted his teeth. The man knew who he was, he probably was the one that killed her.

“Mister Hammock, don’t be stupid.” The man said and pointed the barrel of his gun closer to him.

“Shoot me, I don’t care. I must be punished for my actions.” He said and closed his eyes, ready to take the bullet.

“Fine, have it your way.” The man said and pressed the gun against his temple. “Goodbye, Mister Hammock.” And then the gun went off, driving the bullet inside his brain and the last thought he had was: “Sacrifice is the only true noble cause.”

People were happy, gathered around and greeted old friends on this beautiful day. A woman skipped out of the crowd, on her way to find some peace and quit to enjoy this new weather. She was the oldest of 14 children and was glad she could escape of the crowdedness of the people. She sighed happily when she was a few yards away. A soft breeze caught her hair and played with it, as she closed her eyes and enjoyed it.

She felt a tug on her arm and she let her being dragged around the field. She twirled and her dress twirled with her. She was spun a few times. She didn’t want to open her eyes, because it was someone she knew. Maybe her father or one of her brothers. She was pressed against a well toned chest and felt the warmth radiating from it.

A warm breath covered her ears and he whispered with a low voice:  “Can I keep you?”

She giggled which surprised her, because she clasped her mouth shut with her hand. After a few seconds she released her mouth and whispered back: “Yes, always.”

The sent of flowers, of fresh fruit and freshly mooed grass became stronger as she felt two soft but strong lips upon her, kissing her ever so gently. She kissed him back, unsure of what she just had promised.

“You ever heard of the spirit of spring?” He asked gently, while he caressed her hair.

She nodded softly, remembering that when a harsh winter left the ground cold and bare, the spirit of spring would single a woman out as a prize and will grant the people of the town fertile land.

“And you still came voluntarily?” He asked softly surprised.

“I wanted to meet you.” She said softly.

“Why would you want that?” He asked pulling her even closer.

She shrugged her shoulders and whispered: “Because my hart told me to.” She pushed herself a little off of him and opened her eyes. The boy wanted to tell her no, but when he gazed in her green eyes, he scooped her up and twirled her around.

“You can see me!” He exclaimed joyfully and spun her around once more.

The girl laughed at his wonder, because she had to look hard to see him. At first she saw nothing more than a wind figure with grass, leafs and flower petals. The harder she looked she saw bright blue eyes, dark short curly hair and toned body. She was afraid that he was naked but a small linen cloth was wrapped around his waste.
He stopped twirling, let her down and pressed his lips on her again. This time she didn’t hesitate and flung her arms around his neck, pulling him closer.

“Do you trust me?” He asked when he pulled his lips from hers.

She only nodded in response and let out a soft shriek, when she felt him jump high up in the air, pulling her along. The wind became stronger, pulling at her hair, her dress, even her skin. She wanted to scream, but his lips silenced her and she clung her entire body to his. She felt herself becoming lighter, even lighter then air.

“Open your eyes.” He said softly, nuzzling his head in her hair.

She opens them, confused at the fact that they are closed. And she looks, down upon her body that is laying in the green soft grass, peacefully and at rest. In her hands rests a golden flower, also know as a Gift of spring. She knows that the shine of the flower reflects the length of the grace of spring. She notice that the flower is shining brightly and she covers her eyes by the brightness of the flower.

“When will it stop to shine?” She asked carefully to the boy next to her.

“Never.” He says with an honest smile and places a small kiss on her temple.

“Never?” She asks unsure and the tilts her head in confusion.

“I’ve found my queen, so spring will always come, even after the harshest winters.” He says with a broad smile.

She smiles back, finally at ease of what this all means. Her people will always be able to grow enough food for each and any human on the planet. She is shook out of her thought when he drags her into another dance. She laughs and giggles while the wind carries them to her mourning parents who can’t help themselves and both smile at the noise the wind is carrying.

They dance across the globe, sometimes touching the cold soil, reviving it and mostly dancing on the winds forever happy and both laughing out of pure joy.

Hij stapte dichterbij, waardoor ze wanhopig met haar ogen knipperde. Hij kon er niet zijn, het was inmiddels al 2 weken geleden dat zij hem had gezien. Was het wel 2 weken? Vroeg ze zich af. Dolend in deze woestijn leken uren wel dagen en dagen leken wel maanden. Was het daadwerkelijk 2 weken geleden dat zij hem voor het laatst zag.

“Iris..” Zei hij zachtjes, zijn stem vol blijdschap en hoop terwijl zijn armen wijd en uitnodigend waren.

Ze schudde haar hoofd vol met ongeloof. Nee, hij was er niet. Niet echt. Zei ze tegen zichzelf. Ze keek rond, geen auto of zelfs geen helikopter was er te zien, dus hoe kon hij hier zijn. Ze nam een paar stappen van hem vandaan. Haar hoofd speelde trucjes met haar en ze wist dat het lag aan het feit dat ze al zo lang geen water had gedronken.

“Ik hou van je.” Zei hij dit maal, zijn stem vol met wanhoop terwijl hij nog dichterbij probeerde te komen.

Ze schudde weer haar hoofd, terwijl ze weer een paar stappen achteruit liep. Ze wilde het zo graag terug zeggen, zelfs op het moment dat hij haar hier had achter gelaten. Ze hoopte dat hij zijn gedachten dan zou veranderen, hoopte dat ze dan vrij was van deze puinhoop. Ze voelde hoe haar zweet over haar lichaam gleed naar beneden toe en ergens wist ze dat ze het eigenlijk op moest vangen, maar ze had niks.

“Kom bij me, lieverd.” Zei hij, zijn armen nog wagenwijd om haar te ontvangen.

Ze wilde wegrennen, hoewel ze wist dat ze nergens naar toe kon in deze hopeloze vlakte vol met zand. Ze wilde zo graag huilen, maar ergens kon ze dat niet. Haar ogen bleven droog. Ze kon er niet meer tegen, niet meer tegen de zon, de warmte, de droogte, het feit dat ze verloren was in de hopeloze vlakten met zand. Ze schreeuwde, ze schreeuwde om het feit dat haar lippen barsten, om het feit dat hij er was, het feit dat ze niet meer kon. Ze begon met rennen, rennen in zijn richting waar hij stond te wachten met open armen.

Zij bereikte hem, een hevige pijn schoot door haar linker kuit en ze verloor haar evenwicht. Ze wachtte op zijn warme armen, maar ze kwamen niet. Opnieuw schoot er een hevige pijn door haar linker kuit en voordat ze het wist lag ze in het gloeiend hete zand happend naar adem. Zij keek op, maar de man was verdwenen en terwijl haar blik naar beneden gleed zag ze een cobra weg dansen over het mulle zand. Ze legde haar hoofd weer op het zand en besefte dat het voorbij was. Ze voelde haar benen bijna niet meer en ook het kloppen van haar hart was zwaarder dan ze zich kon voorstellen. Ze sloot haar ogen, bereid om de consequenties op zich te nemen en te sterven in deze hel.

Your heart was pounding at my door.
I opened my door a bit.
But you still wanted more.
You kept pounding and pounding on it.

It was so much to bear.
My door couldn’t bear any longer
It started to tear.
I wished I was stronger

You took my heart, my mind
You thought you had everything
It was my soul you left behind
Forgetting like it was nothing.

Nieuwjaars resoluties:

• Meer sporten (mijn conditie is zeg maar… die heb ik gewoon niet)
• Geld schulden eerder inlossen (nu wachten mensen op geld, terwijl dat eigenlijk niet hoeft)
• Mijn gezicht beter schoon houden (ik ben 25 en ik loop nog steeds rond met puisten)
• Me niet meer laten tegenhouden door mensen die menen het beter te weten (ik wil ook gewoon eens dingen doen)
• Als er bekende mensen zijn die ik wil ontmoeten, gewoon moeite daarvoor doen
• Meer afspreken met mensen (Nieuwe/bekende en niet met mensen afspreken waar ik niet mee wil afspreken)
• Meer uitgaan & naar feesten gaan (dat wil niet zeggen dat ik meer ga drinken, jongens!)
• Tattoo(s) laten zetten (ja, waarschijnlijk meervoud, misschien ook niet)
• Meer van mezelf laten zien (ik ben maar een klein meisje, maar heb ook een gigantisch groot hart)
• Dingen in het verleden laten rusten en me daar niet door laten tegenhouden
• Mijn Engels verbeteren

Wat staat er dit jaar in de planning:

• Naar het concert gaan van Simple Plan, waar het voorprogramma We the Kings in speelt, waar Charles Trippy van CTFxC in speelt. Dus ik ga We the Kings ontmoeten en Charles Trippy van CTFxC (hopelijk ook zijn vrouw, Alli Trippy).
• Een tattoo laten zetten van Doctor Who. Op mijn linker boven arm in kleur. En niet omdat de show zo goed is, maar om de boodschap die achter steekt.
• 10 weken voor stage naar Tenerife (als het meezit en ik mijn uren bij elkaar krijg)
• Meer moeite doen voor mijn Youtube kanaal

Ik doe alsof mijn wereld vergaat, terwijl het voor hem waarschijnlijk nog indrukwekkender is. Na bijna 6 jaar, vergeet je al gauw hoe het was zonder je tweede helft en kan je het ook moeilijk voorstellen. Dus het is ook een mooie tijd om even een stap terug te stappen en te kijken wat ik met hem heb opgebouwd. Na 6 jaar ben ik redelijk wat vrienden verloren, of mensen waarvan ik dacht dat het vrienden waren. Maar ik heb ook veel fouten gemaakt, fouten die ik niet kan terug draaien of kan terug nemen. En als ik het zou kunnen, dan zouden die mensen er niet naar willen luisteren. Het geeft me mooi de tijd, om weer dingen zelf te doen en uit mezelf te doen, zonder dat ik iemands handje hoef vast te houden.

Ik wil weer gaan sporten, spinnen zit ik nu aan te denken. Genoeg sportscholen hier, maar stiekem wil ik niet alleen, maar misschien moet ik het toch gewoon doen. Ik wil dingen doen die ik wil doen. Naar feesten/concerten gaan die ik wil zien, zonder dat ik mijn vriend mee hoef te slepen, naar dingen die hij niet wil zien. Ik wil met mensen afspreken waar ik af mee wil spreken, omdat ik dat wil.

Aaah ja, eigenlijk zijn 49 dagen zelfs te kort om tot een beslissing te komen, maar ook weer te lang omdat ik mijn tweede helft zo erg mis.

“Ik zou het niet doen.” “Weet je het zeker?” “Ik vind het niet fijn als je dat doet.” Zinnetjes waardoor ik denk “Nee, inderdaad. Laat ik het niet doen.” Ik kruip weg in een wereld die niet bestaat. Dromend dat het ooit gebeurt dat alles op zijn plaats valt maar dat doet het niet. De fantasie die ik had van mijn leven loopt steeds verder weg, omdat ik te bang ben om het daadwerkelijk te doen. Ik laat het niet merken dat ik ongelukkig ben, doe soms dingen omdat een andere persoon het leuker vind, omdat het soms zo hoort. Ik vraag me soms af of het nut heeft wat ik aan het doen heeft. Wanneer ik eindelijk trots ben op wat ik heb bereikt, lijkt het alsof het niks uitmaakt bij anderen.

Laat mij een keer een klopje op de schouder voelen of een gemeende interesse, maar nee. Ik wil te graag gezien worden, te graag horen van anderen dat ik goed bezig ben. Kan ik niet 1 keer die ketenen van me afgooien en doen wat ik een keer wil doen. Ik voel me als een naïef kind en dat  iedereen me waarschuwt voor elke stap die ik zet. Ik word er moe van, eerlijk waar. Ik kan het niet meer, ik kan het echt niet meer.

“We’re so lucky we’re still alive to see this beautiful world. Look at the sky: It’s not dark and black without character. The black is in fact deep blue. And over there…lighter blue. And blue and through the blueness and the blackness. The wind! Swirling through the air…And then shining, burning, bursting through! The stars! Can you see how they roll their light? Everywhere we look the complex magic of nature blazes before our eyes.”

Soms wil ik gewoon blijven staan als het nacht is, mijn blik op die eindeloze duistere hemel werpen en langzaam voelen dat we draaien. Maar mijn lijf schreeuwt al na een paar minuten dat het genoeg is, het stijve gevoel in mijn nek verbijt ik en blijf nog enkele minuten turen. Hoe kan een planeet zo klein als het onze, zoveel leven bevatten en het toch dragen. Wat is een leven in dat opzicht toch kort. Als je alles kon doen, wat je wilde dan zou het een chaos worden, maar we willen/moeten alles veel te snel.

Kinderen hebben geen kans meer om kinderen te zijn, want alles is beter en anders. Hoe we vroeger met onze ouders naar de sterren keken, blijkt nu maar stom te zijn. Kinderen hebben maar een korte tijd om kind te zijn, maar hoezeer we ook proberen om ze meer tijd te geven werkt het averechts. Sinds wanneer zijn we gestopt met het naar de hemel kijken, naar de wonderlijke hemel vol met zijn geheimen en mysteriën?

Ik wil soms stoppen als het helder is, stoppen in een weiland met elektrische verlichting kilometers ver weg en gewoon liggen op een deken in een grasland. Kijken naar de zonnen, planeten en sterrenstelsels die langzaam aan de horizon verschijnen en verdwijnen. Mijmeren over dingen die onmogelijk lijken en dromen over een toekomst die beter is. Sinds wanneer zijn we gestopt te kijken en sinds wanneer hebben we geen tijd meer om stil te staan?