Walking past each other

Vol goede shop-moed, stapte ik de trein uit op Eindhoven station. Vluchtig baan ik me een weg tussen de mensen door, naar de uitgang om vervolgens in de koude buitenlucht naar het centrum te lopen. Vluchtig scan ik de mensen af die me voorbij lopen, in de hoop een bekende te zien. Het zijn allemaal verschillende mensen, mannen en vrouwen, variërend in alle leeftijden. Iedereen loopt langs elkaar heen, zonder ook maar naar elkaar te kijken. En zoals ik daar nu loop met mijn oortjes in met zomaar willekeurige muziek, vraag ik me af: “Ziet iemand mij hier lopen? Vraagt iemand zich af wie ik ben en wat voor persoon ik ben?“

Ik ben terughoudend, iets wat ik altijd al ben geweest. En zodra ik dat een keer niet was, werd dat afgestraft als iets slechts, dus dat is iets wat ik altijd zal blijven. Zo stond ik in de Mediamarkt, even te kijken bij de computer spellen of er nog iets interessants bij stond. Er zat een man in een rolstoel midden in het gangpad te kijken naar de koopjes bak. In plaats van dat ik vroeg of ik er door mocht (natuurlijk beleefd), besloot ik om de stelling heen te lopen en van de andere kant de rest van de spellen te bekijken. Ik vraag mezelf nu af of ik mezelf de schaamte bespaarde om het te vragen of dat ik de man onnodig moeite wilde laten doen om mij er door te laten.

En dan zijn er nog de mannen op straat, knappe mannen, waar je van hoopt dat ze je begeerlijk aankijken en waar je naar kunt glimlachen: “Ja, kijk maar eens goed.” Dat viel bij mij een beetje tegen vandaag, maar je kunt niet elke dag geluk hebben. En zelf heb ik een vriend, maar aandacht van het mannelijke geslacht is natuurlijk een boost voor mezelf op zich.

En zo stap ik de trein weer, met de naar huis-gaande meute die hard hebben gewerkt of naar school zijn geweest. Mijn schop-dag was niet zo geslaagd dat ik wilde dat hij was, maar toch wist ik met mijn aankopen een glimlach op mijn eigen gezicht te toveren. Hoe raar dat aankopen je zo laten opleven, alsof je in dat ogenblik een stukje onschatbare waarde in je handen hebt.

Internet = Fake en Gay!

Ja, sorry. Helaas, internet is FAKE en GAY! Waarom? Ik zit er al jaren op, doe het met regelmaat, waar waarvoor? Voor nieuwe mensen te leren kennen die je toch bijna nooit ziet in Real-life en achter hun aan te lopen terwijl ze jou niet eens aandacht schenken? Ja, precies, voor die mensen.

Omdat je denkt dat je speciaal bent en denkt dat je wat te vertellen hebt. Guess again! Niemand interesseert wat je doet, voelt of denkt. Niemand, nee!

In plaats van te leven en mensen te leren kennen duik ik iedere vrije tijd die ik heb achter een 18 inch scherm en probeer te vertellen dat ik geweldig en speciaal ben zodat mensen die ik nauwelijks ken me aandacht geven. Pfff, dit is echt een openbaring.

Een hyves waar bijna niemand krabbelt, een twitter waar bijna niemand op reageert, een LJ die langzaam dood bloed en een msn waar niemand op lult. Ja, inderdaad internet is eigenlijk een fucking waste of time! Net als al die mensen die er op zitten waar jij van denkt dat ze om je geven maar dat stiekem dus echt mooi niet doen.

Ik wil echt contact! Knuffelen, lachen, giechelen, borrels drinken en gesprekken voeren!