Bluest of sky’s
“We’re so lucky we’re still alive to see this beautiful world. Look at the sky: It’s not dark and black without character. The black is in fact deep blue. And over there…lighter blue. And blue and through the blueness and the blackness. The wind! Swirling through the air…And then shining, burning, bursting through! The stars! Can you see how they roll their light? Everywhere we look the complex magic of nature blazes before our eyes.”
Soms wil ik gewoon blijven staan als het nacht is, mijn blik op die eindeloze duistere hemel werpen en langzaam voelen dat we draaien. Maar mijn lijf schreeuwt al na een paar minuten dat het genoeg is, het stijve gevoel in mijn nek verbijt ik en blijf nog enkele minuten turen. Hoe kan een planeet zo klein als het onze, zoveel leven bevatten en het toch dragen. Wat is een leven in dat opzicht toch kort. Als je alles kon doen, wat je wilde dan zou het een chaos worden, maar we willen/moeten alles veel te snel.
Kinderen hebben geen kans meer om kinderen te zijn, want alles is beter en anders. Hoe we vroeger met onze ouders naar de sterren keken, blijkt nu maar stom te zijn. Kinderen hebben maar een korte tijd om kind te zijn, maar hoezeer we ook proberen om ze meer tijd te geven werkt het averechts. Sinds wanneer zijn we gestopt met het naar de hemel kijken, naar de wonderlijke hemel vol met zijn geheimen en mysteriën?
Ik wil soms stoppen als het helder is, stoppen in een weiland met elektrische verlichting kilometers ver weg en gewoon liggen op een deken in een grasland. Kijken naar de zonnen, planeten en sterrenstelsels die langzaam aan de horizon verschijnen en verdwijnen. Mijmeren over dingen die onmogelijk lijken en dromen over een toekomst die beter is. Sinds wanneer zijn we gestopt te kijken en sinds wanneer hebben we geen tijd meer om stil te staan?
Dromerig verloren
Het is muziek die me laat dromen. Beelden achter elkaar zet, met vervolgens het nummer dat er zo bij past. Het is lastig om uit te leggen, wat ik zie en voel. Het is lastig om het ook daadwerkelijk zo te maken, dat ik het kan laten zien. Ik ben iemand die altijd droomt en fantaseert en ik ben bang dat ik nooit zal stoppen. Genoeg creativiteit, maar niet het vermogen om te delen. Het zijn serie’s en films, waar mijn fantasie genadeloos op los ratelt. Het zet personages en mogelijkheden naast elkaar, beelden die je eigenlijk wilt zien, maar nooit zal gebeuren.
Pogingen om deze dromen en fantasieën op papier te zetten, gaan hopeloos verloren in alle chaos die ik mijn hoofd noem. Een enkeling krijgt een begin, een paar bladzijdes op papier in een taal die niet geheel mijn eigen is. Ik creeër mijn eigen personage, gebaseerd op mij, met natuurlijk betere eigenschappen en een andere achtergrond. Hoe ik wil zijn, hoe ik wil dat andere mensen mij zien, in plaats van de werkelijkheid die ik mijn leven noem.
Gelukkig weet ik wat fictie is en wat werkelijkheid is, maar ik blijf streven naar iets wat nooit zal gebeuren en tot die tijd blijf ik dromerig verloren in werelden die niet bestaan.
