Reis je mee?

“Je slaat wartaal uit. Ik snap er niks van!” Zeg ik gefrustreerd terwijl ik mijn ogen neersla en vermoeid schud met mijn hoofd.

“Dat zou maar saai zijn, als ik enige zin uit zou slaan.” Zegt hij speels en lichtelijk ontdeugend terwijl hij me oppakt bij mijn taille en me oppakt om me zachtjes door de kamer te zwieren.

Ik grinnik, aangeschoten door zijn speelsheid en leg mijn handen losjes op zijn schouders. “Ik neem aan dat je daar gelijk in hebt” Zeg ik glimlachend.

Ik word beantwoord bij een brede lach die wordt benadrukt in zijn sprankelende blauwe ogen. Hij zet me weer neer op de grond, drukt zich tegen me aan, zodat ik geen keus heb dan om mijn armen om zijn hals te slaan.

“Ik heb zo lang op iemand gewacht zoals jou.” Zegt hij zachtjes, haast dromerig, terwijl hij een zachte kus plaatst op mijn voorhoofd.

Verbaasd met grote ogen kijk ik naar hem op, terwijl ik met moeite de rode tint op mijn wangen probeer te onderdrukken. “Hoe lang?” Vraag ik zachtjes geïnteresseerd.

De zachtheid in zijn ogen verdwijnt en ik zie hem nadenken. Aan zijn gezicht zie ik dat hij telt, de dagen, misschien de maanden, misschien zelfs de jaren. Ik blijf hem geïnteresseerd aankijken, totdat hij me weer aankijkt en lichtelijk glimlacht. “Zo’n 400 jaar ongeveer, maar het kan ook iets meer of iets minder zijn.” Zegt hij nonchalant, alsof het niet veel uitmaakt.

“400 jaar?!” Roep ik geschrokken uit. “Hoe oud ben je dan wel niet?!”

“Och, zo’n 1700 jaar ongeveer.” Zegt hij nonchalant terwijl hij zijn schouders ophaalt. Zijn antwoordt zorgt ervoor dat ik zijn schouders stevig beet vat en hem ongegeneerd vol met verbazing aankijk.

“Je maakt een grapje.. Dat is niet menselijk.” Zeg ik verbaasd en met verwarring.

“Nee, klopt. Ik ben ook geen mens, maar een tijd en ruimte reiziger.”  Zegt hij zonder enige schaamte en zonder enige blijk dat hij liegt over dat feit.

“Maar je ziet er uit als een mens.” Zeg ik nog steeds verbaasd en met enige verwarring.

“Leg je handen eens op mijn borst.” Zegt hij terwijl hij een knipoog geeft. Ik laat zijn schouders los en breng ze naar zijn borst toe. Even later voel ik het kloppen van een hart. Boem-boem, boem-boem klinkt onder mijn rechter hand. Een seconde later voel ik bekende boem-boem, boem-boem ook onder mijn linker hand. Verbaasd kijk ik naar mijn handen en voel de sensatie in mijn handen.

In mijn hoofd stel ik de vraag aan mezelf: “2 harten?“

“Ja, ik heb 2 harten.” Zegt hij alsof hij mijn gedachten kan lezen en pakt zachtjes mijn handen vast die nog steeds om zijn borst liggen. “Ik ben een tijd-heer van de planeet Gallifrey, miljoenen lichtjaren van de aarde. Ik ben de laatste van mijn soort en ik zoek iemand die met mee wil reizen. Wil jij, Jane Marie Doe met me meereizen naar het einde van het universum en terug?”

Ik knipper beduusd naar hem en terwijl ik hem zo zie, een brede glimlach op zijn gezicht kan ik maar op een antwoord komen. “Ja.” Zeg ik, met bijna dezelfde glimlach op mijn gezicht.

The list of my heart

Ik ben verslaafd, verslaafd aan series wel te verstaan. Om even duidelijk te maken hoe verslaafd ik ben en waaraan ik verslaafd ben, zal ik even een lijstje maken. Dit is trouwens niet in een bepaalde volgorde of wat dan ook. Dus hier gaat die!

• Doctor Who
• Torchwood
• Sherlock
• Supernatural
• Eureka
• Warehouse 13
• Bones
• Castle
• Once upon a time
• Misfits
• Fringe
• Primeval
• Terra Nova
• The River
• The Big Bang Theory
• How I met your Mother
• Criminal Minds
• Sanctuary
• Grey’s Anatomy (Kijk ik op TV)

Dan is er nog een lijstje van series die te vroeg gestopt zijn en dus niet zo hoog in mijn prioriteiten lijstje staan.

• Moonlight
• Surface
• Jericho
• Saving Grace

Dan heb je nog een lijstje van series die ik nog niet helemaal heb afgekeken (gewoon, omdat er een andere serie tevoorschijn kwam)

• Early Edition
• The Ghost Whisperer
• Grimm
• Secret Diary of a Call Girl

En het lijstje van de mini-series (meestal maar 2 lange afleveringen) en verrassend genoeg gaan ze allemaal over het land Oz.

• Tin Man
• The Witches of Oz
• Alice

En dan als laatste is er een lijstje van de series die ik nog moet kijken, maar geen tijd heb.

• New Girl
• Stargate SG1
• Star Trek
• The Sarah Jane Adventures

En dit was het verrassend genoeg wel

Writing away.

De laatste tijd schrijf ik me helemaal suf. En dan verbazend genoeg allemaal in het Engels. Ik voel me totaal geïnspireerd om te schrijven over mijn eigen personages die ik bij elke serie/film lijk te verzinnen. Momenteel schrijf ik mijn eigen fan verhalen over bestaande verhalen zoals; Doctor Who, Harry Potter en momenteel mijn nieuwste obsessie: Supernatural. Ik lijk een onuitputtelijk bron te zijn van inspiratie en fantasie tegenwoordig. Mijn lieve hoofdje draait overuren en omdat in het Nederlands schrijven niet zo mijn ding is, besloot ik me te richten op de Engelse taal. Ja, ik ben echt een sucker voor de Engelse taal en vind van mezelf dat ik daar echt fantastisch in ben (wat natuurlijk niet helemaal waar is).

Omdat ik de laatste tijd zoveel in het Engels schrijf, leer ik zoveel sneller hoe zinnen in elkaar zitten en welke woorden ik moet gebruiken om iets te omschrijven en uit te leggen. Ik weet alleen niet of mijn verhalen de moeite waard zijn om te lezen en hoewel ik bij mijn Harry Potter wat fans heb verzameld, twijfel ik er toch stiekem aan.

Verhalen

A Strange Connection (Harry Potter)

Double Beating Hearts (Doctor Who)

A Black Raven and a White Dove ( Supernatural)

Double beating heart

I felt it. It started slowly, very slowly. At first I didn’t notice it, cause you don’t hear you heart that loudly when you aren’t paying attention to it. But after a few minutes had past, it became more frequent, more loudly. I looked around trying to find out if anyone heard it except for me. Nobody stopped, nobody stared, everyone was doing their own business. I stopped, making sure I wouldn’t fall down if anything different presented itself with the pounding of my heart. It was then, in that moment I felt different. No more their was a sound of one pounding heart, but two pounding heart.

I felt a psychical nudge and then a sharp pain to my right chest. I collapsed onto my knees while the pounding of two beating hearts deafened my ears. I felt my energy bursting through my body, no intention of stopping just coursing through my body for a way out. I wanted to clutch onto my chest, but the energy wouldn’t let me, so I spread my arms wide open, head towards the sky.

And in that instance I felt the earth turning, the course of time and space in my head and the only thing I could do was scream. Scream like theres no tomorrow and when my scream subsided I saw him. He was staring at me, from far away. His blue eyes blazing with excitement and wonder and I heard him telling me to hold on and be patient. The moment he said that, I lost my concentration and collapsed onto the floor. Never knowing that this man would be the beginning and the end of my story. That man traveling in this blue box and unbound knowledge of the world and the universe. The man with two beating hearts called “The Doctor”.

DW: A new Beginning

It was a small space, our body’s touching, both crammed into the same space. His big hands were resting on top of my shoulders, his fingers fiddling with my long hair. I stared up into his face. His black hair was tossed into a mess on top of his head, but it was a good mess. His eyes were bottomless pits of knowledge and understanding and had a color blue, I’ve never seen.  He was concentrating, hearing every sound and movement, but still aware of where he was. A tinkling feeling made me aware of my arms going to sleep. I growled silently and pressed them across my chest where they stayed for a couple of minutes, before I let them again hang loosely next my body.

I felt his gaze upon me, but when I looked his eyes darted fairly quickly to some non-existing place somewhere upon the floor. I heard myself sigh, because I was starting to get really uncomfortable while I moved my feet impatiently. Something stirred and moved somewhere near us, making the man tense up and pressed himself nearer towards me.

With a warm voice he whispered only the words: “Sst, don’t move.”

My body stiffened and I held my breath as he turned his head around to determine where the noise was coming from. After a few seconds he noticed that I was holding my breath and whispered into my ear: “You know, you can breath.” The warm breath against my skin gave my shivers down my spine and I slowly breathed out. There was a sound again and for the first time I was scared. I pressed my whole body against his, pressing my head against his chest, hearing the familiar sound of a heartbeat. At first I didn’t notice the echo but when I listened closer I could hear it more clearly. I snaked an arm upwards and pressed the hand across the other side of his chest. I gasped, making the man tense up and placing carefully a arm around my waist. I could feel his skin touching mine, but I also heard a deafening sound. I screamed, pressing myself still against this man with two hearts.

“You can open your eyes now.” He said amused and let me go. I opened them and I noticed that we where in an completely different spot than before. I glanced up and was confronted by a dazzling smile and sparkling blue eyes. “Where are we? And who are you exactly?” I asked, stepping a few steps away from him.

“I’m the Doctor and this is my Tardis, my spaceship.” He simply stated.