Bluest of sky’s

“We’re so lucky we’re still alive to see this beautiful world. Look at the sky: It’s not dark and black without character. The black is in fact deep blue. And over there…lighter blue. And blue and through the blueness and the blackness. The wind! Swirling through the air…And then shining, burning, bursting through! The stars! Can you see how they roll their light? Everywhere we look the complex magic of nature blazes before our eyes.”

Soms wil ik gewoon blijven staan als het nacht is, mijn blik op die eindeloze duistere hemel werpen en langzaam voelen dat we draaien. Maar mijn lijf schreeuwt al na een paar minuten dat het genoeg is, het stijve gevoel in mijn nek verbijt ik en blijf nog enkele minuten turen. Hoe kan een planeet zo klein als het onze, zoveel leven bevatten en het toch dragen. Wat is een leven in dat opzicht toch kort. Als je alles kon doen, wat je wilde dan zou het een chaos worden, maar we willen/moeten alles veel te snel.

Kinderen hebben geen kans meer om kinderen te zijn, want alles is beter en anders. Hoe we vroeger met onze ouders naar de sterren keken, blijkt nu maar stom te zijn. Kinderen hebben maar een korte tijd om kind te zijn, maar hoezeer we ook proberen om ze meer tijd te geven werkt het averechts. Sinds wanneer zijn we gestopt met het naar de hemel kijken, naar de wonderlijke hemel vol met zijn geheimen en mysteriën?

Ik wil soms stoppen als het helder is, stoppen in een weiland met elektrische verlichting kilometers ver weg en gewoon liggen op een deken in een grasland. Kijken naar de zonnen, planeten en sterrenstelsels die langzaam aan de horizon verschijnen en verdwijnen. Mijmeren over dingen die onmogelijk lijken en dromen over een toekomst die beter is. Sinds wanneer zijn we gestopt te kijken en sinds wanneer hebben we geen tijd meer om stil te staan?

Colours of the water

Ik zit voor me uit te staren.
Miljoenen gedachtes en ideeën schieten door mijn hoofd.

Even heb ik een idee vast, probeer er iets mee te doen,
maar het schiet alweer door mijn vingers.

Ik staar weer voor me uit.
Ik heb zin om muziek te luisteren, maar wat voor muziek?

Het duurt een uur voordat ik daar achter ben.
Rock muziek gemixt met dub-step klinkt uiteindelijk in mijn oren.

When I’m falling down
Will you pick me up again?
When I’m too far gone
Dead in the eyes of my friends

Will you take me out of here?
When I’m staring down the barrel
When I’m blinded by the lights
When I can not see your face
Take me out of here.

Het klinkt zo negatief, zo destructief, maar is het dat ook?
Ik zit weer voor me uit te staren en ik bedenk dat ik iets wil kijken.

Ik kom alleen maar op afleveringen met zielige stukjes waar ik van moet huilen.
Heb ik soms zin om te huilen? Stiekem wel, maar ik weet niet waarom.

Ik besluit om het niet te doen omdat huilen soms kan opluchten en soms ook niet.
Ik zit weer voor me uit te staren en creatieve ideeën vliegen door mijn hoofd.

Hoe en waar moet ik beginnen?
Een vraag die ik elke dag stel maar nooit een antwoord op krijg.

A silent wish

Verloren staar ik voor me uit. Mijn gedachten schieten door mijn hoofd heen, zonder langzamer te worden of maar te stoppen. Te veel informatie om me bewust te maken van de omgeving om me heen. Automatisch staar ik naar een dood punt, zonder te luisteren naar mijn omgeving. Ik schrik wakker van een stem die vragend zegt: “Janneke?”. Ik knipper verbaasd en kijk de persoon aan wie mijn naam noemde. Ze kijkt me nieuwsgierig en afwachtend aan en ik besef me, dat ik al een tijd niet heb opgelet. Beschamend vraag ik: “Sorry, ik lette even niet op. Wat zei je?” De persoon glimlacht lichtjes, maar schud ook een beetje met haar hoofd. “Waar zat je met je gedachten?” Vraagt ze nieuwsgierig, geen antwoord gevend op mijn vraag.

Ik haal mijn schouders lichtelijk op en glimlach lichtjes: “Niet echt een plek die ik me kan herinneren.” Ze grijnst, terwijl haar geïnteresseerde blik alleen maar sterker wordt en vraagt nonchalant: “Het is toch niet een erge plek?” Ik frons mijn wenkbrauwen en denk even na om die plek voor de geest te halen, maar uiteindelijk zeg ik: “Nee, ik denk het niet, anders was ik meteen terug gegaan naar het opletten.”  Ze gniffelt lichtjes en slaat lichtelijk speels op mijn schouder. “Grappenmaakster.” Zegt ze half lachend, terwijl ze een arm om me heen slaat.

We zijn een tijdje stil en kijken dromerig uit over het strand. Ik glimlach lichtjes als ze haar hoofd op mijn schouder neerlegt en zachtjes zucht. Het is zulk mooi weer en de zonsondergang lijkt eeuwen te duren. Plotseling doorbreekt de stilte en zegt: “Je weet toch, dat je me alles kunt vertellen.” Ik maak kenbaar met een geluidje dat ik het weet en terwijl we zwijgend naar de zonsondergang kijken, moet ik moeite doen om mijn emoties te bedaren. Maar wat zij niet ziet is dat ik glimlach en stille tranen over mijn gezicht biggelen.

Dromerig verloren

Het is muziek die me laat dromen. Beelden achter elkaar zet, met vervolgens het nummer dat er zo bij past. Het is lastig om uit te leggen, wat ik zie en voel. Het is lastig om het ook daadwerkelijk zo te maken, dat ik het kan laten zien. Ik ben iemand die altijd droomt en fantaseert en ik ben bang dat ik nooit  zal stoppen. Genoeg creativiteit, maar niet het vermogen om te delen. Het zijn serie’s en films, waar mijn fantasie genadeloos op los ratelt. Het zet personages en mogelijkheden naast elkaar, beelden die je eigenlijk  wilt zien, maar nooit zal gebeuren.

Pogingen om deze dromen en fantasieën op papier te zetten, gaan hopeloos verloren in alle chaos die ik mijn hoofd noem. Een enkeling krijgt een begin, een paar bladzijdes op papier in een taal die niet geheel mijn eigen is. Ik creeër mijn eigen personage, gebaseerd op mij, met natuurlijk betere eigenschappen en een andere achtergrond. Hoe ik wil zijn, hoe ik wil dat andere mensen mij zien, in plaats van de werkelijkheid die ik mijn leven noem.

Gelukkig weet ik wat fictie is en wat werkelijkheid is, maar ik blijf streven naar iets wat nooit zal gebeuren en tot die tijd blijf ik dromerig verloren in werelden die niet bestaan.

It was just a dream

Ik sta daar, bewegingsloos en geruisloos. Ik staar in zijn helder blauwe ogen, die net zo blauw zijn als de saffier blauwe zee. Een zucht ontsnapt mijn lippen, als hij een stap dichterbij bij komt. De spanning tussen ons beide is haast voelbaar, maar waar niet aan te ontsnappen is. Ik sla mijn ogen neer, plotseling beseffend dat ik aan het staren ben en ben er van bewust dat mijn huid een paar kleuren roder wordt.

Plots voel ik zijn tedere vingers glijden over mijn huid, warme sporen achterlatend. Mijn hart slaat over als hij mijn kin lichtjes naar boven tilt en me dwingt hem weer aan te kijken. Ik slik lichtjes, in een poging mijn hart uit mijn keel te halen, maar helaas zonder resultaat. Ik sla mijn ogen weer open, dit maal verlegen, maar toch onbeschaamd. Ik zie hoe je ogen glanzen van een emotie die ik niet zo snel herken.

Je knappe gezicht is nog maar enkele meters van het mijne verwijderd. Ik ril als ik je warme adem over mijn gezicht voel glijden, waardoor jij een arm om mijn middel slaat en me zo nog dichterbij trekt. Ik glimlach verlegen, en ben blij verrast als je jou lippen zachtjes op de mijne drukt. Begerig kus ik je terug, mijn handen ondertussen spelend met je donkere haar dat speels verschillende kanten uitsteekt. Je kin met je 2 dagen oude baardje schuurt tegen mijn gladde huid aan, maar waar ik niets op tegen heb.

Op dat moment drijf ik weg, voel me volkomen gelukkig maar als ik mijn ogen weer open, lig ik een warm bed, helemaal alleen.

BTW: Deze droom is niet echt gebeurd, toch jammer