I’m letting you go, forever.

Het voelt verkeerd, maar zo af en toe denk ik aan jou terug, aan ons. Aan hoe het was en wat het, had kunnen zijn. En ik weet dat ik dat niet moet doen, maar af en toe, denk ik er toch aan. Het is alweer bijna  een paar jaar geleden, dat ik het contact met je verbrak. Iets wat ik al veel eerder had moeten doen, maar nooit het lef had, omdat ik bang was iets belangrijks kwijt te raken. Nu is het alweer een paar jaar geleden en soms denk ik terug aan die tijden, maar er is iets belangrijks verandert. En dat ben jij helaas, je was anders en leuker, maar misschien had ik wel teveel een roze bril op.

Als ik nu het lef zou hebben en ik met je zou praten, zou ik je zoveel willen zeggen en vertellen, dat ik bang ben dat de tijd op aarde te kort is.

Ik herinner onze eerst kus, die uren leek te duren. De streling van je vingers op mijn buik die gewoon fijn was. Het feit dat we zoveel gemeen hadden, dat het haast eng was. Maar ik herinner me ook, hoe je me altijd weer ontliep toen het uit was en ik dacht dat we ooit nog samen konden zijn. Hoe je me beledigde zonder dat ik dat door had. Hoe je een soort van spelletje met me speelde. Ik was dom, naïef en vervuld van blinde liefde en ik heb je te lang vast gehouden, zonder ook maar iets terug verwachtte.

Nu hebben we beide een nieuwe liefde, beide gelukkig en allebei veranderd.

Zal ik je nog ooit tegenkomen en dat je inziet dat jij de grootste fout in je leven hebt gemaakt door mij te laten gaan?

The lover before you

Het is lastig, als je al een lastig weekend achter de rug hebt met je partner, je dan de volgende morgen in een drukke trein de eerste liefde van je leven tegen komt. Ik deed al moeite om de trein binnen te komen zonder dat iemand me aansprak en een gesprek met me aan zou knoppen over ditjes en datjes. En ik zat daar lekker rustig in de tussen-cabine’s naar muziek te luisteren totdat de trein stopte bij de volgende halte. Een hele meute stapte in en de cabine werd drukker en drukker, totdat ik daar eigenlijk vrij wel recht voor mijn neus een paar schoenen zag waardoor mijn hart een sprongetje maakte.

Ik schoot met mijn blik omhoog, niet met mijn hoofd en toen ik de vorm van zijn neus, gezicht en haar zag wist ik het. Hij was het! Mijn eerste liefde. De liefde die mij mijn hart op hol kon brengen en mijn hoofd helemaal leeg. Mijn hart klopte, iets wat ik wilde dat het dat niet zo veel deed als ik hem tegen kom.  Maar goed, het was druk dus hij liep door, langs me af en ik zag hem niet meer. Hij heeft me gezien, dat weet ik zeker en ik ben ook blij dat hij door liep.

Hij heeft me gekwetst en daarom had ik ook het contact met hem verbroken. Iets waar ik achteraf trots op ben aangezien hij me alleen maar in de war maakt. Zijn nummer staat niet meer in mijn telefoon, zijn e-mailadres staat niet meer in mijn MSN ook al ken ik hem uit mijn hoofd. God, zelfs zijn verjaardag blijft steken. En iets wat ik het liefste zou willen dat ik me bij mijn huidige partner ook zo zou voelen als toen bij hem.