HP: Hoping for a new life.
Ik opende mijn ogen moeizaam en kneep ze weer dicht door het felle licht dat de zon verspreidde. Een poging van beweging werd afgestraft door een fikse pijnscheut, maar hield me niet tegen. Ik ging rechtop zitten om een poging te doen om het zonlicht te ontwijken. Ik bekeek mezelf eens goed, overal waren grassprieten zichtbaar op de kleding die ik droeg.
“Hee, gaat het wel goed?” Klonk opeens een stem vragend waardoor ik te snel mijn hoofd opdraaide en dat weer werd afgestraft door een fikse pijnscheut.
“Dat was een fikse noodlanding die je moest maken.” Zei hij grijnzend terwijl ik de kans kreeg om hem beter te bekijken. Hij had rood haar en blauwe ogen, zijn gezicht stond vol met sproeten maar dat deed niets weg van zijn natuurlijke charme. Hij was slank gebouwd, maar zijn spieren waren duidelijk aanwezig. Hij droeg een rode trui met een grote goud-gelige letter “F” in het midden, terwijl zijn broek een normale spijkerbroek was en met stevige sneakers.
Ik besefte dat ik al een tijd niets had gezegd en sprak uiteindelijk met onzekere stem: “Ja, alles gaat goed. Alleen was pijnlijke schrammen geloof ik.” Ik deed een poging om overeind te komen, maar kromp ineen door de pijn.
“Hier, ik zal je wel even helpen.” Zei hij behulpzaam en stak zijn hand uit.
Ik nam zijn hand bedenkelijk aan, waarna hij me zo voorzichtig mogelijk overeind hielp. Helaas, had mijn gave die zich openbaarde in, dat ik ieders dromen, gedachtes en herinneringen kon lezen als ik diegene aanraakte met de blote huid zo zijn eigen leven. Ik voelde hoe hij zich voelde, wat hij dacht toen hij mij zag en wat zijn gedachtes nu waren. Mijn lichte huid kreeg een rode kleur, waardoor hij me raar aankeek. Ik was ook aangenaam verrast, toen hij mijn hand losliet, aangezien veel van zijn herinneringen half waren, alsof het leek dat er een deel miste.
“Oh, voordat ik het vergeet. Mijn naam is Fred Weasly.” Zei hij half trots en hield zijn hand weer voor me.
Ik twijfelde, maar besloot dat ik er niet onderuit kwam. In plaats van een gewone handdruk, pakte ik zijn pols vast en voelde het zachte materiaal van de trui. “Het spijt me voor mijn noodlanding. Ik weet niet wat er gebeurde, maar bedankt. Mijn naam is… Serpentia Malfoy.” Ik wachtte een paar seconden om mijn naam te zeggen, zodat ik zijn reactie tot op de millimeter kon bijhouden. Zijn vrolijke grijns verdween en serieusheid kan daarvoor in de plaats. Ik voelde hoe hij aan zijn arm trok om deze terug te nemen en ik twijfelde geen moment om met mijn andere hand de zijne aan te raken. De connectie was gemaakt, een connectie die ons beide lang zou heugen.
HP: A Strange Meeting
Met moeizame stappen liep ik vooruit, dichter bij mensen waar ik stiekem bang voor ben. Terwijl ik verder loop, mijn schouders gebogen en mijn hoofd omlaag, besef ik dat de vloer toch redelijk dichtbij is. Ik richt me weer op en stop nerveus een verdwaalde pluk haar achter een van mijn oren. “Waarom heb ik het niet in een vlecht gedaan?” Vraag ik mezelf af, terwijl ik steeds dichterbij kom. Ik bijt nerveus op mijn onderlip, terwijl de mensen een voor een zichzelf voorstellen en daardoor de afstand tussen hen en mij steeds korter word.
Ik kijk schichtig de ruimte door, maar er is een kans om vlug weg te kruipen of te verdwijnen. Het lijkt alsof ik in slaap ben gevallen als ik opeens een stem hoor zeggen: “Hallo, ik ben Harry Potter.” Ik kijk hem aan, zijn bijna zwarte haar zit rommelig terwijl bijna nauwelijks zichtbaar het bliksemschicht litteken op zijn voorhoofd prijkt, zijn licht groene ogen kijken mij nieuwsgierig en geduldig aan. Ik besef me ineens dat ik me ineens ontzettend klein en bang voel, niet voor hem, maar voor zijn reactie. Zijn hand hangt uitnodigend in de lucht, wachtend op de mijne.
Ik slik en breng met een zenuwachtige stem: “Dit was een slecht idee. Het spijt me.” Ik draai me om en ben van plan om weg te lopen, als ik opeens een hand op mijn schouder voel. “Zo erg zal het vast niet zijn.” Zegt hij vriendelijk terwijl ik hem half over mijn schouder aankijk. Ik draai weer half terug en kijk in de gezichten van zijn twee vrienden. Ze kijken vriendelijk en nieuwsgierig, maar toch hangt er een spanning in de lucht. Ik besef me dat ze mijn uiterlijkheden niet herkennen, terwijl ze toch erg herkenbaar aanwezig zijn. Mijn haar is lang en zilverblond, mijn ogen zijn licht blauw met grijze vlekjes, ik ben erg slank gebouwd en mijn bewegingen zijn stijlvol en erg vrouwelijk.
Als ik een kuch hoor, besef ik me dat ik de andere mensen wel erg lang laat wachten. Ik laat mijn slanke hand in de zijne glijden en geef hem een ferme handdruk, terwijl ik hem naar me toetrek. Zijn spieren spannen zich geschrokken samen en als ik mijn naam in zijn oor fluister en mijn wang de zijne beroer, neemt hij geschrokken een stap terug. Ik laat hem los en kijk hem verlegen aan terwijl ik weer een pluk haar achter mijn oren duw. Zwijgend loop ik weg, terwijl ik voel dat ik word nagekeken. Dit gaat nog een interessant jaar worden, besef ik me.
“Harry, wie was ze?” Vraagt Ron nieuwsgierig terwijl hij zijn best vriend bij zijn schouder vast pakt. Harry kijkt hem nog half geschrokken aan en kijkt daarna naar Hermelien die aan die andere kant was gaan staan. “Dat was Draco’s jonger zusje, Serpentia Malfoy.” Zei Harry nog steeds onder de indruk van het nieuws. Maar wat hij zeker niet vergeten is, dat ze een Griffoendor is, net als hij.
DW: A new Beginning
It was a small space, our body’s touching, both crammed into the same space. His big hands were resting on top of my shoulders, his fingers fiddling with my long hair. I stared up into his face. His black hair was tossed into a mess on top of his head, but it was a good mess. His eyes were bottomless pits of knowledge and understanding and had a color blue, I’ve never seen. He was concentrating, hearing every sound and movement, but still aware of where he was. A tinkling feeling made me aware of my arms going to sleep. I growled silently and pressed them across my chest where they stayed for a couple of minutes, before I let them again hang loosely next my body.
I felt his gaze upon me, but when I looked his eyes darted fairly quickly to some non-existing place somewhere upon the floor. I heard myself sigh, because I was starting to get really uncomfortable while I moved my feet impatiently. Something stirred and moved somewhere near us, making the man tense up and pressed himself nearer towards me.
With a warm voice he whispered only the words: “Sst, don’t move.”
My body stiffened and I held my breath as he turned his head around to determine where the noise was coming from. After a few seconds he noticed that I was holding my breath and whispered into my ear: “You know, you can breath.” The warm breath against my skin gave my shivers down my spine and I slowly breathed out. There was a sound again and for the first time I was scared. I pressed my whole body against his, pressing my head against his chest, hearing the familiar sound of a heartbeat. At first I didn’t notice the echo but when I listened closer I could hear it more clearly. I snaked an arm upwards and pressed the hand across the other side of his chest. I gasped, making the man tense up and placing carefully a arm around my waist. I could feel his skin touching mine, but I also heard a deafening sound. I screamed, pressing myself still against this man with two hearts.
“You can open your eyes now.” He said amused and let me go. I opened them and I noticed that we where in an completely different spot than before. I glanced up and was confronted by a dazzling smile and sparkling blue eyes. “Where are we? And who are you exactly?” I asked, stepping a few steps away from him.
“I’m the Doctor and this is my Tardis, my spaceship.” He simply stated.
