I’m chained
Ik loop al jaren rond met ketenen rond mijn armen en benen. Wie ze daar geplaatst heeft, lijkt steeds duidelijker te worden. Ik ben zelf een slachtoffer van mijn angsten. Ik gaf anderen vaak te schuld, waardoor ik me vervreemd voel van de mensen om me heen. Ik houd mezelf tegen, steeds weer. Steeds denkend dat ik het niet kan of het niet waard ben om mooi dingen te beleven of the hebben. Te voorzichtig omdat ik bang ben om op iemands tenen te trappen. Ik stop mezelf steeds verder weg, steeds een stukje ongelukkiger omdat ik bang ben mensen te kwetsen.
“Ik zou het niet doen.” “Weet je het zeker?” “Ik vind het niet fijn als je dat doet.” Zinnetjes waardoor ik denk “Nee, inderdaad. Laat ik het niet doen.” Ik kruip weg in een wereld die niet bestaat. Dromend dat het ooit gebeurt dat alles op zijn plaats valt maar dat doet het niet. De fantasie die ik had van mijn leven loopt steeds verder weg, omdat ik te bang ben om het daadwerkelijk te doen. Ik laat het niet merken dat ik ongelukkig ben, doe soms dingen omdat een andere persoon het leuker vind, omdat het soms zo hoort. Ik vraag me soms af of het nut heeft wat ik aan het doen heeft. Wanneer ik eindelijk trots ben op wat ik heb bereikt, lijkt het alsof het niks uitmaakt bij anderen.
Laat mij een keer een klopje op de schouder voelen of een gemeende interesse, maar nee. Ik wil te graag gezien worden, te graag horen van anderen dat ik goed bezig ben. Kan ik niet 1 keer die ketenen van me afgooien en doen wat ik een keer wil doen. Ik voel me als een naïef kind en dat iedereen me waarschuwt voor elke stap die ik zet. Ik word er moe van, eerlijk waar. Ik kan het niet meer, ik kan het echt niet meer.
What do you think?
“En wat vind je ervan?” Vroeg ze nieuwsgierig, terwijl ze hem dwingend aan keek.
“Tja, ik weet het niet. Het is nogal anders.” Zei hij onzeker terwijl hij aan zijn hoofd krabde.
“Ja, ik weet het. Niet echt een onderwerp voor jou, maar toch. Wat vind je ervan?” Vroeg ze nogmaals, dit keer opdringerig.
“Ik weet het echt niet. Het is allemaal zo vreemd. Net alsof ik er geen touw aan vast kan knopen.” Zei hij beschamend terwijl hij haar niet aankeek.
“Dus het is slecht?” Vroeg ze teleurgesteld.
“Nee, dat zei ik niet.” Zei hij vlug.
“Dan wat zeg je dan?” Vroeg ze, ditmaal een beetje boos.
“Ik ben gewoon niet de persoon om je verhaal te lezen.” Zei hij en duwde de papieren stapel van zich af.
“Natuurlijk wel, jij leest bijna 1 boek in de week.” Zei ze verbouwereerd en duwde de stapel weer naar hem toe.
“Ja, literatuur. Dit is compleet iets anders.” Zei hij haast verontschuldigend.
“Sinds wanneer is een simpel fantasie verhaaltje niet meer voldoende?” Vroeg ze verontwaardigd.
“Schat, je weet toch dat, behalve Harry Potter en Lord of the Rings, dat fantasie boeken niet mijn ding zijn.” Zei hij rustig.
“Ik vraag ook niet naar het verhaal, maar naar de manier van schrijven. Is die goed? Heb ik alles wel mooi uitgelegd of omschreven? Mij maakt het niet uit als je het verhaal niks vind. Als het maar goed geschreven is.” Zei ze om hem nogmaals uit te leggen waarover het ging.
Hij keek haar aan om er zeker van te zijn dat het nergens anders over ging. Hij zag dat ze het meende en zuchtte diep.
“Die manier waarop je schrijft is betoverend, hoewel ik het verhaal niet veel aan vond, werd ik er op een bepaalde manier ingezogen.” Zei hij met een glimlach. “Ik kon niet ophouden met lezen.
Het duurde even voordat ze iets liet merken maar al gauw kwam er een brede glimlach op haar gezicht, waardoor haar ogen zelfs van gingen sprankelen. “Dank je, schat. Dat was alles wat ik wou weten. Nu kan het naar de redacteur.” Zei ze en gaf haar vriend een dikke zoen op zijn lippen.
Dromerig verloren
Het is muziek die me laat dromen. Beelden achter elkaar zet, met vervolgens het nummer dat er zo bij past. Het is lastig om uit te leggen, wat ik zie en voel. Het is lastig om het ook daadwerkelijk zo te maken, dat ik het kan laten zien. Ik ben iemand die altijd droomt en fantaseert en ik ben bang dat ik nooit zal stoppen. Genoeg creativiteit, maar niet het vermogen om te delen. Het zijn serie’s en films, waar mijn fantasie genadeloos op los ratelt. Het zet personages en mogelijkheden naast elkaar, beelden die je eigenlijk wilt zien, maar nooit zal gebeuren.
Pogingen om deze dromen en fantasieën op papier te zetten, gaan hopeloos verloren in alle chaos die ik mijn hoofd noem. Een enkeling krijgt een begin, een paar bladzijdes op papier in een taal die niet geheel mijn eigen is. Ik creeër mijn eigen personage, gebaseerd op mij, met natuurlijk betere eigenschappen en een andere achtergrond. Hoe ik wil zijn, hoe ik wil dat andere mensen mij zien, in plaats van de werkelijkheid die ik mijn leven noem.
Gelukkig weet ik wat fictie is en wat werkelijkheid is, maar ik blijf streven naar iets wat nooit zal gebeuren en tot die tijd blijf ik dromerig verloren in werelden die niet bestaan.
