I’m chained
Ik loop al jaren rond met ketenen rond mijn armen en benen. Wie ze daar geplaatst heeft, lijkt steeds duidelijker te worden. Ik ben zelf een slachtoffer van mijn angsten. Ik gaf anderen vaak te schuld, waardoor ik me vervreemd voel van de mensen om me heen. Ik houd mezelf tegen, steeds weer. Steeds denkend dat ik het niet kan of het niet waard ben om mooi dingen te beleven of the hebben. Te voorzichtig omdat ik bang ben om op iemands tenen te trappen. Ik stop mezelf steeds verder weg, steeds een stukje ongelukkiger omdat ik bang ben mensen te kwetsen.
“Ik zou het niet doen.” “Weet je het zeker?” “Ik vind het niet fijn als je dat doet.” Zinnetjes waardoor ik denk “Nee, inderdaad. Laat ik het niet doen.” Ik kruip weg in een wereld die niet bestaat. Dromend dat het ooit gebeurt dat alles op zijn plaats valt maar dat doet het niet. De fantasie die ik had van mijn leven loopt steeds verder weg, omdat ik te bang ben om het daadwerkelijk te doen. Ik laat het niet merken dat ik ongelukkig ben, doe soms dingen omdat een andere persoon het leuker vind, omdat het soms zo hoort. Ik vraag me soms af of het nut heeft wat ik aan het doen heeft. Wanneer ik eindelijk trots ben op wat ik heb bereikt, lijkt het alsof het niks uitmaakt bij anderen.
Laat mij een keer een klopje op de schouder voelen of een gemeende interesse, maar nee. Ik wil te graag gezien worden, te graag horen van anderen dat ik goed bezig ben. Kan ik niet 1 keer die ketenen van me afgooien en doen wat ik een keer wil doen. Ik voel me als een naïef kind en dat iedereen me waarschuwt voor elke stap die ik zet. Ik word er moe van, eerlijk waar. Ik kan het niet meer, ik kan het echt niet meer.
To think about things
Een paar jaar geleden werd er gezegd dat ik egoïstisch ben en ik ben dat gaan geloven. Ik durf nog niet met volle 100% te zeggen dat ik dat niet ben, omdat ik denk dat iedereen wel eens egoïstisch is. Ik vertelde dat mijn begeleider en zij twijfelde heel erg of ik dat ben. Natuurlijk zijn de manieren waarop mensen naar je kijken nooit hetzelfde, maar het zette me wel aan het denken.
Weegt de mening van één iemand werkelijk zo zwaar in hoe ik mezelf zie? Schijnbaar doet het dat. Ze vroeg me het verschil uit te leggen tussen het voor jezelf op komen en daadwerkelijk egoïstisch zijn, waar ik natuurlijk niet echt uit kwam. Ze zei iets waar er bij mij een belletje gaan rinkelen, waardoor ik iets had van: “Wacht een even, dit klopt niet helemaal.” En daarbij legde ze me uit wat egoïsme daadwerkelijk is.
Egoïsme : Opvatting of levenshouding waarbij de handelwijze van een persoon enkel gericht is op het eigen belang/welzijn.
Ik surfte wat rond en vond een quiz, waar de uitkomst me van verbaasde.Ik ben een:
Sociale egoïst: Iemand die aardig is voor anderen en zijn eigenbelang nastreeft zonder dat dat ten koste gaat van van anderen. Morele ideologie: Ik leef voor mijn eigen geluk, maar ik heb ook respect voor de belangen van anderen.
Natuurlijk is een eigenschap moeilijk te meten met een quiz en natuurlijk begrijp ik dat sommige mensen het heel anders zien, omdat ze zelf anders in elkaar zitten. Waarschijnlijk zijn woorden die in het heetst van de strijd worden gesproken, een wijze van onmacht.
Ik vind mezelf niet beter als andere en veel te vaak stel ik het geluk van een ander boven het geluk van mezelf. Maar aan de cursus heb ik ontzettend veel. Er word met elkaar gepraat en meningen uitgewisseld, waardoor je een andere kijk op dingen hebt. Ik probeer mijn positieve eigenschappen te vinden en me daarop te focussen in plaats van al het negatieve geneuzel waar ik de laatste jaren tegen aan loop.
A silent wish
Verloren staar ik voor me uit. Mijn gedachten schieten door mijn hoofd heen, zonder langzamer te worden of maar te stoppen. Te veel informatie om me bewust te maken van de omgeving om me heen. Automatisch staar ik naar een dood punt, zonder te luisteren naar mijn omgeving. Ik schrik wakker van een stem die vragend zegt: “Janneke?”. Ik knipper verbaasd en kijk de persoon aan wie mijn naam noemde. Ze kijkt me nieuwsgierig en afwachtend aan en ik besef me, dat ik al een tijd niet heb opgelet. Beschamend vraag ik: “Sorry, ik lette even niet op. Wat zei je?” De persoon glimlacht lichtjes, maar schud ook een beetje met haar hoofd. “Waar zat je met je gedachten?” Vraagt ze nieuwsgierig, geen antwoord gevend op mijn vraag.
Ik haal mijn schouders lichtelijk op en glimlach lichtjes: “Niet echt een plek die ik me kan herinneren.” Ze grijnst, terwijl haar geïnteresseerde blik alleen maar sterker wordt en vraagt nonchalant: “Het is toch niet een erge plek?” Ik frons mijn wenkbrauwen en denk even na om die plek voor de geest te halen, maar uiteindelijk zeg ik: “Nee, ik denk het niet, anders was ik meteen terug gegaan naar het opletten.” Ze gniffelt lichtjes en slaat lichtelijk speels op mijn schouder. “Grappenmaakster.” Zegt ze half lachend, terwijl ze een arm om me heen slaat.
We zijn een tijdje stil en kijken dromerig uit over het strand. Ik glimlach lichtjes als ze haar hoofd op mijn schouder neerlegt en zachtjes zucht. Het is zulk mooi weer en de zonsondergang lijkt eeuwen te duren. Plotseling doorbreekt de stilte en zegt: “Je weet toch, dat je me alles kunt vertellen.” Ik maak kenbaar met een geluidje dat ik het weet en terwijl we zwijgend naar de zonsondergang kijken, moet ik moeite doen om mijn emoties te bedaren. Maar wat zij niet ziet is dat ik glimlach en stille tranen over mijn gezicht biggelen.
