Bluest of sky’s
“We’re so lucky we’re still alive to see this beautiful world. Look at the sky: It’s not dark and black without character. The black is in fact deep blue. And over there…lighter blue. And blue and through the blueness and the blackness. The wind! Swirling through the air…And then shining, burning, bursting through! The stars! Can you see how they roll their light? Everywhere we look the complex magic of nature blazes before our eyes.”
Soms wil ik gewoon blijven staan als het nacht is, mijn blik op die eindeloze duistere hemel werpen en langzaam voelen dat we draaien. Maar mijn lijf schreeuwt al na een paar minuten dat het genoeg is, het stijve gevoel in mijn nek verbijt ik en blijf nog enkele minuten turen. Hoe kan een planeet zo klein als het onze, zoveel leven bevatten en het toch dragen. Wat is een leven in dat opzicht toch kort. Als je alles kon doen, wat je wilde dan zou het een chaos worden, maar we willen/moeten alles veel te snel.
Kinderen hebben geen kans meer om kinderen te zijn, want alles is beter en anders. Hoe we vroeger met onze ouders naar de sterren keken, blijkt nu maar stom te zijn. Kinderen hebben maar een korte tijd om kind te zijn, maar hoezeer we ook proberen om ze meer tijd te geven werkt het averechts. Sinds wanneer zijn we gestopt met het naar de hemel kijken, naar de wonderlijke hemel vol met zijn geheimen en mysteriën?
Ik wil soms stoppen als het helder is, stoppen in een weiland met elektrische verlichting kilometers ver weg en gewoon liggen op een deken in een grasland. Kijken naar de zonnen, planeten en sterrenstelsels die langzaam aan de horizon verschijnen en verdwijnen. Mijmeren over dingen die onmogelijk lijken en dromen over een toekomst die beter is. Sinds wanneer zijn we gestopt te kijken en sinds wanneer hebben we geen tijd meer om stil te staan?
Are the kids to clean?
Waar ik me al een tijd aan irriteer is al die reclames over desinfectie middelen. Ja, desinfecteren is goed, maar niet altijd en constant. Sinds wanneer is het knopje van een pompje al vies. Je drukt, er komt zeep uit en je wast daarna meteen je handen, dus eventuele bacteriën krijgen niet eens de kans om zich te verspreiden. Nee, er is een sensor gevoelig pompje voor nodig om de kinderen van tegenwoordig te beschermen tegen elk soort vuiltje dat er maar bestaat. En dan gaan mensen vreemd opkijken dat we tegenwoordig zo vaak ziek zijn?
Nee, toen ik nog jong was, was het juist het leukste om zo vies mogelijk te worden en dan zo lang mogelijk te blijven. Ik kan me tijden herinneren dat we in het zand rolden en dan pas die avond zelf te gaan douchen. Nee, tegenwoordig wordt zo’n kind meteen gedwongen om onder de douche te kruipen. Er is natuurlijk een verschil van je vies voelen en daadwerkelijk vies zijn. Het eerste ligt bij ieder persoon anders en het tweede wordt door andere mensen gevonden. Vroeger als ik met “Jong Nederland” op kamp ging, vond ik niet eens erg om een week niet te douchen, maar tegenwoordig is dat al niet meer “not-done”.
Maar goed, hoe meer je kinderen beschermt van bacteriën, hoe minder ze ervoor beschermt zijn, dus zullen ze eerder ziek worden. Er zullen eerder ziektes optreden, allergieën duiken de kop op en ons eigen afweersysteem is al niet meer voldoende. Dus dan grijpen we naar vitamine pillen, visolie capsules en de andere troep die farmaceutische bedrijven ons willen aansmeren onder het mom van “Je weerstand kan wel wat extra’s gebruiken”. Ja, je weerstand kan wel wat extra’s aan bacteriën gebruiken, zodat het zelf eens weer fatsoenlijk gaat werken.
Betuttel je kind niet zo en laat hem/haar lekker vies worden en laten voor een tijdje, zodat hij later een gezond afweersysteem heeft en daardoor niet onnodig ziek wordt van elke kleine bacterie.
