Colours of the water

Ik zit voor me uit te staren.
Miljoenen gedachtes en ideeën schieten door mijn hoofd.

Even heb ik een idee vast, probeer er iets mee te doen,
maar het schiet alweer door mijn vingers.

Ik staar weer voor me uit.
Ik heb zin om muziek te luisteren, maar wat voor muziek?

Het duurt een uur voordat ik daar achter ben.
Rock muziek gemixt met dub-step klinkt uiteindelijk in mijn oren.

When I’m falling down
Will you pick me up again?
When I’m too far gone
Dead in the eyes of my friends

Will you take me out of here?
When I’m staring down the barrel
When I’m blinded by the lights
When I can not see your face
Take me out of here.

Het klinkt zo negatief, zo destructief, maar is het dat ook?
Ik zit weer voor me uit te staren en ik bedenk dat ik iets wil kijken.

Ik kom alleen maar op afleveringen met zielige stukjes waar ik van moet huilen.
Heb ik soms zin om te huilen? Stiekem wel, maar ik weet niet waarom.

Ik besluit om het niet te doen omdat huilen soms kan opluchten en soms ook niet.
Ik zit weer voor me uit te staren en creatieve ideeën vliegen door mijn hoofd.

Hoe en waar moet ik beginnen?
Een vraag die ik elke dag stel maar nooit een antwoord op krijg.

Nu al een oude rot?

Wat me verbaasd op dit moment is, dat de muziek zo snel voorbij gaat. Ik kan me nog herrinneren dat ik vroeger naar muziek luisterde van de Spice Girls, Backstreet Boys en wat in de jaren 90 helemaal hip was. En nu, zijn we alweer 10 jaar verder zelfs al wat langer. En de tijd van de Girl/boy bands zijn voorbij. Tegenwoordig word zoveel in elkaar gemixt in een studio en kunnen nog maar weinige artiesten live een goede show leveren.

Wat me verbaasd is dat hoewel ik de muziek van tegenwoordig nog best om aan te horen vind, ik zoveel meer vrolijker ik wordt van de muziek van een aantal jaren geleden toen ik nog een klein en vooral onschuldig meisje ben. Ik sta te springen op nummers van Five en N’sync en nog meer op Happy hardcore. Ik weet niet of de jeugd van tegenwoordig deze muziek nog te pruimen vindt of ze ons juist weer raar aankijken dat we het serieus nog mooi vinden.

Maar goed, het grappige is dat je het ook hebt met je ouders. Hoe vaak heb jij je ouders wel raar aangekeken als ze nummers spontaan mee begonnen te zingen waar jij totaal niets aanvond. En hoe vaak hebben je ouders wel niet gezegt dat je jou muziek (in hun oren herrie)  wat zachter moest zetten. Ik ben bang dat ik langzaamaan ook oud begin te worden maar het enge is, ik ben bijna 23!