I’m chained

Ik loop al jaren rond met ketenen rond mijn armen en benen. Wie ze daar geplaatst heeft, lijkt steeds duidelijker te worden. Ik ben zelf een slachtoffer van mijn angsten. Ik gaf anderen vaak te schuld, waardoor ik me vervreemd voel van de mensen om me heen. Ik houd mezelf tegen, steeds weer. Steeds denkend dat ik het niet kan of het niet waard ben om mooi dingen te beleven of the hebben. Te voorzichtig omdat ik bang ben om op iemands tenen te trappen. Ik stop mezelf steeds verder weg, steeds een stukje ongelukkiger omdat ik bang ben mensen te kwetsen.

“Ik zou het niet doen.” “Weet je het zeker?” “Ik vind het niet fijn als je dat doet.” Zinnetjes waardoor ik denk “Nee, inderdaad. Laat ik het niet doen.” Ik kruip weg in een wereld die niet bestaat. Dromend dat het ooit gebeurt dat alles op zijn plaats valt maar dat doet het niet. De fantasie die ik had van mijn leven loopt steeds verder weg, omdat ik te bang ben om het daadwerkelijk te doen. Ik laat het niet merken dat ik ongelukkig ben, doe soms dingen omdat een andere persoon het leuker vind, omdat het soms zo hoort. Ik vraag me soms af of het nut heeft wat ik aan het doen heeft. Wanneer ik eindelijk trots ben op wat ik heb bereikt, lijkt het alsof het niks uitmaakt bij anderen.

Laat mij een keer een klopje op de schouder voelen of een gemeende interesse, maar nee. Ik wil te graag gezien worden, te graag horen van anderen dat ik goed bezig ben. Kan ik niet 1 keer die ketenen van me afgooien en doen wat ik een keer wil doen. Ik voel me als een naïef kind en dat  iedereen me waarschuwt voor elke stap die ik zet. Ik word er moe van, eerlijk waar. Ik kan het niet meer, ik kan het echt niet meer.

Colours of the water

Ik zit voor me uit te staren.
Miljoenen gedachtes en ideeën schieten door mijn hoofd.

Even heb ik een idee vast, probeer er iets mee te doen,
maar het schiet alweer door mijn vingers.

Ik staar weer voor me uit.
Ik heb zin om muziek te luisteren, maar wat voor muziek?

Het duurt een uur voordat ik daar achter ben.
Rock muziek gemixt met dub-step klinkt uiteindelijk in mijn oren.

When I’m falling down
Will you pick me up again?
When I’m too far gone
Dead in the eyes of my friends

Will you take me out of here?
When I’m staring down the barrel
When I’m blinded by the lights
When I can not see your face
Take me out of here.

Het klinkt zo negatief, zo destructief, maar is het dat ook?
Ik zit weer voor me uit te staren en ik bedenk dat ik iets wil kijken.

Ik kom alleen maar op afleveringen met zielige stukjes waar ik van moet huilen.
Heb ik soms zin om te huilen? Stiekem wel, maar ik weet niet waarom.

Ik besluit om het niet te doen omdat huilen soms kan opluchten en soms ook niet.
Ik zit weer voor me uit te staren en creatieve ideeën vliegen door mijn hoofd.

Hoe en waar moet ik beginnen?
Een vraag die ik elke dag stel maar nooit een antwoord op krijg.

Let’s turn the negative into positive

Ja, inderdaad. Ik ga een poging doen, een poging doen om mijn hele hebben en houden om te draaien. Overal feedback op vragen, op alles waar ik mee zit of twijfel. Even kijken of het hoofdje zich eindelijk eens kan richten op het positieve in plaats van het negatieve. Er zijn natuurlijk wel dingen waar je op mag blijven klagen, zoals het weer of de jeugd van tegenwoordig.

Oh god, waar neem ik me zelf weer op de hals.. Wacht! Nee, ik mag niet negatief wauwelen, niet meer. Ik wil er bij zeggen dat alles wat ik in mijn leven heb, niet allemaal negatief is. Zo heb ik een schat van een vriend, lieve ouders, geinige broertjes, een thuis, een baan enz. Een lijst die toch veel langer is dan al het negatieve. Het negatieve dat ben ik zelf.

En dat moet stoppen. Ik neem een kans, om mijn leven om te draaien en iedereen die mij daarbij niet wil helpen, die kan voor mijn part door de grond zakken. Ik neem al het negatieve niet meer mee en doe er ook niet mee. Veel moet ik veranderen en niets mag ik behouden van de persoon die ik ben. Ik ben er klaar mee, echt waar. Ineens mag je niet meer een keer over reageren over iets, nee, dan moet je, je maar niet zo aanstellen.

Ik neem een kans om mijn eigen leven te leven in plaats voor anderen.

Zat gedoe

Ik weet niet wat het is, want zelfs mijn ouders begrijpen het niet. Ik ben toch een beetje anti-alcohol. Tja, tegenwoordig draait alles om het goedje genaamd alcohol. In tijden van plezier grijp je ernaar, in tijden van verdriet grijpen er naar en de enige tijden waar mensen er niet naar grijpen is als het niet mag. Tegenwoordig zit iedereen er aan, kinderen beginnen tegenwoordig zo vroeg dat je, je haast afvraagt of er alcohol in de melk-flesjes zit.

En ik weet het niet hoor, tegenwoordig zijn er zoveel onderzoeken gedaan dat er eigenlijk helemaal niks positief meer is aan alcohol. Je kan er dementerend van worden, jongeren worden er dommer van en ik denk niet dat iedereen zit te wachten op de kater van de volgende dag.

Ach, misschien komt het wel doordat ik aan zatte mensen een hekel heb en daarom ook niet zat wil worden. Want zatte mensen, klagen, zweten, stinken, worden aanhankelijk en zijn lomp. Zelf de bekakte Amsterdam wordt door al die alcoholconsumptie een lompe boer uit Limburg!

Maar goed, ik snap wel dat je van alcohol losser wordt, vrolijker wordt en dingen kunt zeggen die je nooit had durven zeggen als je nuchter bent. Nu maar eens kijken wat mijn alcoholverbruik van vanavond wordt, want er staat een kroegentocht op het programma.