Almost over.
Die 49 dagen zijn alweer bijna voorbij, nog maar 5 te gaan. 4 Februari staat hij weer met zijn voetjes in Europa. Ik zeg Europa, want hij landt in Brussel Airport. Ik kan niet wachten om hem weer in mijn armen te sluiten, om mijn lippen weer op de zijne te drukken. En ik weet het zeker, ik ga huilen, dit keer tranen van geluk. Of je zal dadelijk zien dat er geen druppel uit komt. Hahaha, met zulke dingen weet je het nooit wat er gebeurt.
Maar 49 dagen zijn bijna voorbij en de dingen die ik zou doen, heb ik niet gedaan. Ik ben niet begonnen met sporten en ik zou dat eigenlijk wel moeten. Mijn tatoeage is af, maar ik heb de stap nog niet gezet om naar een Tatoeage shop te gaan (stiekem ben ik gewoon bang). Ik heb ook niet echt met mensen afgesproken, maar ik heb mijn nicht wel geholpen aan Criminal Minds afleveringen en heb ik Dordrecht bezocht.
Ik dacht dat ik hem het ergste zou missen met Kerstmis en Nieuwjaar, maar eigenlijk waren de 2 weken daarna nog veel erger. Kerstmis was gezellig maar ook eenzaam en Nieuwjaar was heerlijk gezellig. Het voelt onwerkelijk dat hij al 7 weken weg is, waarschijnlijk nog onwerkelijker als hij dadelijk weer terug is.
A silent wish
Verloren staar ik voor me uit. Mijn gedachten schieten door mijn hoofd heen, zonder langzamer te worden of maar te stoppen. Te veel informatie om me bewust te maken van de omgeving om me heen. Automatisch staar ik naar een dood punt, zonder te luisteren naar mijn omgeving. Ik schrik wakker van een stem die vragend zegt: “Janneke?”. Ik knipper verbaasd en kijk de persoon aan wie mijn naam noemde. Ze kijkt me nieuwsgierig en afwachtend aan en ik besef me, dat ik al een tijd niet heb opgelet. Beschamend vraag ik: “Sorry, ik lette even niet op. Wat zei je?” De persoon glimlacht lichtjes, maar schud ook een beetje met haar hoofd. “Waar zat je met je gedachten?” Vraagt ze nieuwsgierig, geen antwoord gevend op mijn vraag.
Ik haal mijn schouders lichtelijk op en glimlach lichtjes: “Niet echt een plek die ik me kan herinneren.” Ze grijnst, terwijl haar geïnteresseerde blik alleen maar sterker wordt en vraagt nonchalant: “Het is toch niet een erge plek?” Ik frons mijn wenkbrauwen en denk even na om die plek voor de geest te halen, maar uiteindelijk zeg ik: “Nee, ik denk het niet, anders was ik meteen terug gegaan naar het opletten.” Ze gniffelt lichtjes en slaat lichtelijk speels op mijn schouder. “Grappenmaakster.” Zegt ze half lachend, terwijl ze een arm om me heen slaat.
We zijn een tijdje stil en kijken dromerig uit over het strand. Ik glimlach lichtjes als ze haar hoofd op mijn schouder neerlegt en zachtjes zucht. Het is zulk mooi weer en de zonsondergang lijkt eeuwen te duren. Plotseling doorbreekt de stilte en zegt: “Je weet toch, dat je me alles kunt vertellen.” Ik maak kenbaar met een geluidje dat ik het weet en terwijl we zwijgend naar de zonsondergang kijken, moet ik moeite doen om mijn emoties te bedaren. Maar wat zij niet ziet is dat ik glimlach en stille tranen over mijn gezicht biggelen.
