The lover before you
Het is lastig, als je al een lastig weekend achter de rug hebt met je partner, je dan de volgende morgen in een drukke trein de eerste liefde van je leven tegen komt. Ik deed al moeite om de trein binnen te komen zonder dat iemand me aansprak en een gesprek met me aan zou knoppen over ditjes en datjes. En ik zat daar lekker rustig in de tussen-cabine’s naar muziek te luisteren totdat de trein stopte bij de volgende halte. Een hele meute stapte in en de cabine werd drukker en drukker, totdat ik daar eigenlijk vrij wel recht voor mijn neus een paar schoenen zag waardoor mijn hart een sprongetje maakte.
Ik schoot met mijn blik omhoog, niet met mijn hoofd en toen ik de vorm van zijn neus, gezicht en haar zag wist ik het. Hij was het! Mijn eerste liefde. De liefde die mij mijn hart op hol kon brengen en mijn hoofd helemaal leeg. Mijn hart klopte, iets wat ik wilde dat het dat niet zo veel deed als ik hem tegen kom. Maar goed, het was druk dus hij liep door, langs me af en ik zag hem niet meer. Hij heeft me gezien, dat weet ik zeker en ik ben ook blij dat hij door liep.
Hij heeft me gekwetst en daarom had ik ook het contact met hem verbroken. Iets waar ik achteraf trots op ben aangezien hij me alleen maar in de war maakt. Zijn nummer staat niet meer in mijn telefoon, zijn e-mailadres staat niet meer in mijn MSN ook al ken ik hem uit mijn hoofd. God, zelfs zijn verjaardag blijft steken. En iets wat ik het liefste zou willen dat ik me bij mijn huidige partner ook zo zou voelen als toen bij hem.
Gruwel in de trein
Met gehaaste stappen loop ik de bus uit en begin langzaam te rennen als ik zie dat ik kan rennen. Ik schiet de roltrap op, die helemaal leeg is en met een spurtje redt ik het in de trein. Ik kan kiezen, naar boven of naar beneden. Ik kies voor boven en eenmaal daar zie ik dat er geen plek meer vrij is. Al gauw loop ik weer naar beneden maar daar is het druk. Naja, ik beslis om bij de deur te gaan zitten op het trapje naar beneden. Glimlachend haal ik mijn mp3-speler plus grote koptelefoon uit mijn tas en besluit muziek te luisteren. En al gauw vertrekt de trein.
Plots zie ik vanuit mijn ooghoeken een moeder met gehaaste stappen de trap van boven aflopen met daarachter een meisje van een jaar of 5/6 (ik kan het ook verkeerd hebben). Het was geloof ik de bedoeling om het kind de wc in te krijgen want plots staat het kind te kijken met een klodder braaksel in haar handen. Opeens was de moeder verdwenen en zocht waarschijnlijk hulp van een treinconducteur. Intussen staat het kind daar nog steeds, al gauw komt er een andere moeder aanzetten met een zakje vochtige tissues en veegt met veel zorg de handjes schoon.
Ik heb niet veel gezien omdat ik zelf al veel te bang was om zelf te gaan kokhalzen. Zielig voor het meisje maar, oh, zo ranzig 
