A silent wish
Verloren staar ik voor me uit. Mijn gedachten schieten door mijn hoofd heen, zonder langzamer te worden of maar te stoppen. Te veel informatie om me bewust te maken van de omgeving om me heen. Automatisch staar ik naar een dood punt, zonder te luisteren naar mijn omgeving. Ik schrik wakker van een stem die vragend zegt: “Janneke?”. Ik knipper verbaasd en kijk de persoon aan wie mijn naam noemde. Ze kijkt me nieuwsgierig en afwachtend aan en ik besef me, dat ik al een tijd niet heb opgelet. Beschamend vraag ik: “Sorry, ik lette even niet op. Wat zei je?” De persoon glimlacht lichtjes, maar schud ook een beetje met haar hoofd. “Waar zat je met je gedachten?” Vraagt ze nieuwsgierig, geen antwoord gevend op mijn vraag.
Ik haal mijn schouders lichtelijk op en glimlach lichtjes: “Niet echt een plek die ik me kan herinneren.” Ze grijnst, terwijl haar geïnteresseerde blik alleen maar sterker wordt en vraagt nonchalant: “Het is toch niet een erge plek?” Ik frons mijn wenkbrauwen en denk even na om die plek voor de geest te halen, maar uiteindelijk zeg ik: “Nee, ik denk het niet, anders was ik meteen terug gegaan naar het opletten.” Ze gniffelt lichtjes en slaat lichtelijk speels op mijn schouder. “Grappenmaakster.” Zegt ze half lachend, terwijl ze een arm om me heen slaat.
We zijn een tijdje stil en kijken dromerig uit over het strand. Ik glimlach lichtjes als ze haar hoofd op mijn schouder neerlegt en zachtjes zucht. Het is zulk mooi weer en de zonsondergang lijkt eeuwen te duren. Plotseling doorbreekt de stilte en zegt: “Je weet toch, dat je me alles kunt vertellen.” Ik maak kenbaar met een geluidje dat ik het weet en terwijl we zwijgend naar de zonsondergang kijken, moet ik moeite doen om mijn emoties te bedaren. Maar wat zij niet ziet is dat ik glimlach en stille tranen over mijn gezicht biggelen.
Controleren
Iets waar ik me ook op betrap is mensen controleren waar ik al lang mee gebroken heb. Soms heb ik de neiging om naar de Hyves-pagina van mijn ex te gaan, om te kijken of hij nog steeds met zijn vriendin heeft of wat hij uitvreet. En het is stom, maar waarschijnlijk hoop ik dat hij beseft dat hij fout zat of iets in die richting. Dat ik een glimp van hem kan opvangen dat het slecht met hem gaat. Maar natuurlijk gaat het niet slecht met hem en waarschijnlijk gaat dat nog een lange tijd duren.
Ook controleer ik altijd op een ex-vriendin van me (nee, niet in sexueel gebied) maar helaas kwam er daar een einde aan. Ik zocht altijd via haar zus en zodoende kwam ik dan op haar pagina, maar dat lukt nu niet meer. Natuurlijk hoop ik ook daarvan dat ze uiteindelijk beseft wat voor fout ze heeft begaan en met hangende pootjes terug komt, maar dat zal waarschijnlijk niet zo zijn. Het is niet omdat zij die keuze hebben gemaakt, maar omdat ik die keuze heb gemaakt. Ze voegden niets toe aan mij leven en mijn leven werd door hun ook niet makkelijker. Dus er zitten positieve punten aan dat ik met ze gebroken heb, maar waarom blijf ik dan zo nieuwsgierig naar ze?
